Terug naar het oude normaal

Ik realiseer me opeens dat mijn agenda weer vol met afspraken staat. Dat er zelfs komende week dagen zijn waar ik iets af zou moeten zeggen zodat het niet te veel wordt. Dat is dus een duidelijk teken dat de wereld weer in richting “het oude normaal” gaat. Ook al vindt premier Rutte, dat dit oude normaal niet meer terug zal komen, in mijn agenda lijkt het er wel op. Waaraan ik het oude normaal ook nog opmerk, is dat ik opeens weer een momentje alleen ben, wat heel fijn is.

De hele tijd samen

Afgelopen maandag gingen de kinderen opeens naar school en mijn vriend naar zijn werk. Oeps, iedereen weg. Gedurende de high noon van de crisis waren we met zijn vieren en de hele tijd samen. Of we wilden of niet, soms waren we ook met zijn tweeën of drieën maar nooit alleen. Goed, dat is nu best zwart-wit. Uiteraard was ik alleen op het toilet en alleen bij het ophangen van de was in de kelder. Soms ging ik alleen een wandeling maken of naar een winkel.

Echt alleen zijn, is voor mij iets anders. Dat betekent: mijn gedachten laten dwalen, ergens naartoe fietsen, de tijd vergeten en ook waar ik naartoe wilde fietsen. Opgaan in het moment en wat zich aandient. Een dag in mijn huis waar ik met van alles tegelijk bezig ben. Momenten dat ik niet op de tijd hoef te letten maar alleen op mezelf. Waar tijd niet relevant is en waar ik een warme lunch voor de tv opeet.

Deze typische ik-dingen waar ik inmiddels zo van houd en die ik inmiddels zo waardeer. Gek dat deze ik- dingen nog niet zo heel lang geleden onderdeel waren van de diagnose van de ‘stoornis’ ADHD… Ik weet trouwens inmiddels niet meer of de diagnose terecht is gesteld. Ik houd me er persoonlijk alleen op mijn werk als ADHD coach mee bezig; in mijn privéleven nauwelijks. Ik neem geen medicatie en ben ook niet van plan om dat te doen, ben voorstander van het aanpassen van de omgeving, zodat ik zelf mooi kan leven. Deze houding zul je dus ook in mijn blogs teruglezen of tegenkomen in mijn werk als ADHD coach. Want deze weg is mijn weg. De weg die wel werkt voor mij en die goed voelt!

Niet terug naar het oude normaal

Maar terug naar de agenda, want dat is de reden voor deze blog. Ik vraag me af of ik terug wil naar het oude normaal. In mijn oude normaal heeft de factor “tijd” heel veel keuzes bepaald. Zo ook in het leven van onze kinderen. De zinnen, die ik tegen hen het meest heb gebruikt, waren: “schiet op, als we nu niet gaan zijn we te laat”, “sorry dat ik te laat ben” of “daar hebben we nu geen tijd voor.”

Vanaf dag één van de crisis hadden we opeens wel tijd voor van alles. In het begin was ik nog best gehaast en wilde ik alles goed en snel doen (thuisonderwijs, zelf werken vanuit huis, met de kinderen koken) maar dat werd geleidelijk en noodgedwongen minder en minder. Tot het moment dat ik spontaan tegen een buurvrouw zei: “Ik wil nog niet naar huis!” We hadden het over hoe het zou zijn als de maatregelen niet meer gelden, als de wereld niet meer stil staat. Dit zei ik voor onze huisdeur, zittend op de stoep, met chocola en thee. Waar we samen op veilige afstand paaseieren aan het verven waren in kleur en in een zee van tijd. Wat was dit toch perfect. We hebben genoten, gelachen, en de eieren waren zo mooi; nooit eerder zulke kunstwerkjes gecreëerd. Gewoon zijn, wat was dat toch fijn!

In deze periode kwam ik er achter dat ik het woord “snel” heel vervelend vind en ik kwam erachter dat mijn zoon nerveus wordt van het woord “tempo”. Hij heeft dit traumaatje overgehouden van toen hij nog geen vier jaar oud was, toen een dame op hem paste die alles als gastouder voor 120% deed (mijn dank ook). Maar ook deze kennis heb ik opgedaan omdat er tijd was om bij zulke menselijke dingen en ervaringen stil te staan. Ik heb mijn kinderen beter leren kennen in de coronatijd, en ook mijzelf.

Wat voor positiefs neem jij mee uit de corona tijd?

Nu staat mijn agenda dus weer op barsten; nog niet elke dag, maar toch. Ik ben weer begonnen, de grijze blokken met “NIKS” erin te zetten omdat ik weet dat ik tussendoor mijn potje moet legen. Dat ik extra tijd nodig heb om prikkels te verwerken en dan weer los te laten. Dat weet ik sinds ik mezelf beter ken, en sinds ik weet dat ADHD ook iets met prikkelverwerking te maken kan hebben.  

Ik wil graag op avontuur met mijn buurvrouw (die met de paaseieren). We zijn wandelmaatjes en praatmaatjes en zwijgmaatjes. Ik heb over vijf dagen de eerste vrije optie om op avontuur te gaan en dan is het nog maar de vraag of zij ook tijd heeft. Want ook haar agenda raakt weer vol. Ik voel nu al aan dat dit niet is wat ik wil. Ik wil dus niet naar het oude normaal terug wat betreft een bomvol leven. En jij? Wat voor positiefs neem jij mee uit de corona tijd?

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: