Relax

Dit schrijven gaat over hoe ik mijzelf ervaar in dit tijdperk van corona. In voorgaande blogs omschreef ik het thuiswerken en hoe ik dit heb ervaren, over de veranderingen die ik om mij heen en in mijn omgeving waarnam en meemaakte, over de dip die ik plotseling kreeg in de late avond van donderdag 7 mei 2020 en over de voordelen van thuiswerken. Maar hoe ervaar ik mijzelf nou in deze tijden van corona? Dat ik op maandag 16 maart voor het eerst moest gaan thuiswerken, was wel iets waar ik heel erg aan moest wennen. Aanvankelijk was er behoorlijk wat scepsis waar ik mee moest omgaan. Maar gaandeweg is dit uiteindelijk gelukt en ik kan nu stellen dat ik hiervoor inmiddels een regelmaat en ritme heb gevonden.

In de knel versus wonderwel

De veranderingen welke ik in mijn buurt en omgeving waarneem, die zich in Nederland en de wereld voordoen, die ik via mijn eigen zintuigen en via de diverse media binnen krijg en absorbeer, brengen mij het besef dat ik in een bijzondere tijd (tijdsgewricht) leef. Een tijd van veel onzekerheid, verwarring en angst door de snel oplopende veranderingen waar heel veel mensen van in de war raken. Door wat ik lees, zie en hoor besef ik dat veel mensen op velerlei manieren in de knel en in de problemen geraken. Maar wonderwel merk ik bij mezelf dat ik mij eigenlijk best wel rustig voel.

Ik voel momenteel geen angst en ben eigenlijk ook niet bang. Ik leef met de dag en dat bevalt goed. Ver vooruit kijken is, naar ik meen, toch onbegonnen werk geworden. Bijvoorbeeld vakanties die nu niet genoten kunnen worden en waarbij mensen denken, dan ga ik volgend jaar zomer maar op vakantie. Maar wie zegt dat het dan wel kan? Volgend jaar gebeuren er weer andere dingen die we nu nog niet eens kunnen bedenken.

Paradox

Daarom vind ik het nu belangrijk om met de dag en in dit moment te leven. Elke dag dat ik gezond ben en blijf is er weer één. En zo hobbel ik voort. Anderen, die meer haast lijken te hebben, vinden dat de door de overheid ingestelde regels nu al te lang duren en hen teveel beperkingen wordt opgelegd, zie ik op een bepaalde manier onrustiger worden. Zullen zij het aankunnen? En rustig en kalm blijven onder de steeds veranderende omstandigheden? Ik begrijp dat alle maatregelen die er nu zijn, als gevolg van de constante coronadreiging, bij mensen gevoelens van angst, onzekerheid, twijfel, wanhoop en zelfs gekte veroorzaken. Ik maak mij ook wel eens zorgen over hoe de toekomst eruit zal komen te zien, maar over het algemeen ben ik toch wel kalm en rustig en wil ik steeds het besef vasthouden dat dit ooit voorbij zal zijn.

“Hoop doet leven,” zegt een bekend gezegde en hoop is wat wij nu nodig hebben en goed kunnen gebruiken, maar iedereen gaat er nu eenmaal anders mee om. Mijn streven is om zo goed mogelijk door deze coronatijd heen te komen. En dat is wat ik van plan ben te blijven doen. Wat de toekomst voor ons in petto heeft, weet niemand en ik wil ook niet te ver vooruitkijken; dit heeft volgens mij niet zoveel zin. De tijd zal het ons ongetwijfeld leren. Zelf blijf ik er momenteel rustig onder.

Soms verbaast het mij eigenlijk wel dat ik nu zo rustig en kalm blijf. Als ik er over nadenk, dan begrijp ik het niet altijd. Ik ken mezelf als iemand die altijd wel onzekerheid voelt en twijfels heeft. Zelfs in tijden waarin iedereen “happy” lijkt te zijn, voel ik onrust. Maar in deze coronawereld voel ik een opmerkelijke rust in en bij mij. Ik kan dit eigenlijk niet goed verklaren. Maar ik ben er wel blij mee. Het is fijn om innerlijke rust te ervaren, temeer daar dit een onrustige tijd is voor ons allemaal. Een paradox, zo lijkt het wel. Het is een kunst om met de verrassingen en uitdagingen van deze tijd om te gaan.

Winst

Twee dagen per week werk ik nu dus thuis. De andere twee dagen ga ik naar kantoor en gelukkig kan ik naar het werk lopen. In een kwartier ben ik op de werklocatie van Stichting BAB aanwezig. Het mooie hiervan is dat de dag begint met een wandeling van vijftien minuten en dat beschouw ik als een mooi begin van de werkdag. Op kantoor bevind ik mij dan tussen de collega’s en dat vind ik fijn. Zijn er vragen of onduidelijkheden, dan komen we er samen wel uit. Ook zit ik dan niet in mijn uppie, waar ik in mijn begin periode van thuiswerken weleens mee vastliep.

Nee, ik vind dat het nu met twee dagen thuis en twee dagen op kantoor best wel goed gaat. Ik voel mij er goed bij en voel mij relaxed. Ik wil deze “staat van zijn” nog heel lang behouden. Want ik merk dat het mij goed doet. Als ik op deze manier het coronatijdperk weet door te komen dan is dat enorme winst voor mijzelf. Alleen deze wetenschap al maakt dat ik mij relaxed kan voelen. Ik houd mij dan ook steeds één ding voor: RELAX.

Roy van Eijk is 60 jaar en werkt al ruim twee jaar bij Stichting BAB. Op de administratie is hij de spin in het web en de geduldige mentor van menig vrijwilliger. Als mede-redacteur raakte hij geïnspireerd door de blogs, die we dagelijks publiceren en we hebben hem gevraagd om te beschrijven hoe hij deze tijd van corona ervaart. 

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: