Overgave

Tijdens een rustmoment in de auto staarde ik naar buiten. Mijn oog ving een beweging op bij de ruitenwisser. Het was een klein mugje, dat opvloog en werd gevangen door de wind. Ik zag het insectje alle kanten op gaan en verlegde mijn aandacht naar de verschillende andere insectjes die meedansten in de luchtstromen. Op dit moment voel ik mij ook als een klein insect, dat gedragen op eigen vleugels zich moet laten meevoeren op de wind. Dat ik simpelweg mezelf probeer te blijven terwijl ik geen invloed heb op de gebeurtenissen, op dat wat mij overkomt. Ik weet dat het altijd zo is geweest, maar nu, in deze tijd van de coronacrisis, ben ik me er pas ten volle van bewust.

Een grote impact

Des te meer vat ik wil hebben op de kant die ik opga, des te meer frustratie ik voel omdat ik niets kan bepalen op dit moment. Dat kost energie, heel veel energie. Dus moet ik toegeven dat ik met mijn omvang en gewicht er niet beter aan toe ben dan een heel klein mugje in de maalstromen van een storm. Hoe hard ik ook ga stampvoeten, of aan mijn vleugels sleutelen in een poging om ze krachtiger te maken, de wind blijft meester over de situatie.

De coronacrisis heeft een grote impact op mijn leven. Veel is nu onzeker. Misschien stort mijn droom, mijn stichting, in elkaar. Daarmee storten ook mogelijkheden voor andere mensen in elkaar. Naast dat ik misschien andere wegen moet vinden om te doen wat ik wil doen, drukt de verantwoordelijkheid op mijn schouders. Ik heb er slapeloze nachten van. Gisteren was ik jarig en ik raakte eerder in paniek van alle felicitaties dan dat ik ervan kon genieten. Al die aandacht vind ik al moeilijk om mee om te gaan. De verrassingen, blij reageren hierop, is iets waarbij ik moet nadenken en dat geeft al een drempel. Het feit dat ik in deze tijd afstand van mensen moet houden, maakt het nu nog verwarrender. De stress om de verantwoordelijkheden in het dagelijks leven voert de druk hoger op. Naast de bloemen en cadeaus die ik heb gekregen, werd ik ook van meerdere kanten aan mijn mouw getrokken. Of ik wel denk aan een aantal verplichtingen, die de afgelopen paar weken stilzwijgend op de loer lagen.

Nog verder op de achtergrond is er de rouw om het verlies van mijn moeder tien weken geleden. Er is geen tijd om daar aandacht aan te besteden en er is amper ruimte in mijn gespannen lichaam om even diep te ademen en een traan te laten. Mama kon zo mooi mijn sores relativeren door me te herinneren aan al haar kwalen, die haar leven zo ongeveer onmogelijk maakten. Nu is het haar afwezigheid die me eraan herinnert om toch vooral te blijven leven.

De dag van morgen

Een mugje vloog op. Nietig in de wind. Hij leeft, en dat houdt onherroepelijk op wanneer hij de ruit van een rijdende auto raakt, of de snavel van een vogel. Hij weet niet hoelang hij zich nog mag laten meevoeren op een bries, of in een storm. Hoe vaak hij nog zal schuilen tegen een ruitenwisser, onwetend dat deze plotseling in beweging zou kunnen komen. Ik besef dat het weten van de werking van een ruitenwisser hem niet minder kwetsbaar maakt, maar waarschijnlijk wel angstiger. En dat er ook gevaren zijn die wij als mens niet kunnen waarnemen, waar angst ons niet tegen zal kunnen beschermen.

Kleiner dan de mug is een virus, die in de wind wellicht een vriend heeft gevonden om zich naar een andere leefbare omgeving te verplaatsen. En ook die moet er maar op vertrouwen dat hij niet teveel weerstand tegenkomt in het lichaam van zijn gastheer of gastvrouw. Geen levend organisme kan exact weten wat de dag van morgen zal brengen. Hoe onrustig dat mij ook maakt, ga ik ervan uit dat de mug en het virus niet de stress voelen die ik voel bij mijn gedachten over onmacht. Overgave is de enige kracht die het draaglijk zal maken dat ik mijn leven niet volledig in de hand heb. Dat ik dit gevoel niet alleen voor mezelf houd, maar ook laat waar het hoort, bij al degenen die mij aan mijn mouw trekken. Wat morgen gaat gebeuren, is onbekend. Daar zullen we mee moeten leven. Daar zal ik mee moeten leven.

Margriet Pakvis- van As is 53 jaar, voorlichter en coach vanuit ervaringsdeskundigheid op het gebied van ASS, ADHD en HSP. Samen met haar man Peter J. Pakvis heeft zij Stichting Buitengewoon Actieve Breinen opgericht. Als hobby schrijft ze graag gedichten en blogs en maakt nachtelijke wandelingen met hond Charlie en kat Mikh.

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: