Het nieuwe normaal

Ik kan er niet aan wennen; het is een niet passende jas die ik elke dag weer moet aantrekken. Zodra ik buitenshuis ben, moet ik overal aan denken en alert zijn op mensen, op mensen die zelf niet alert zijn of mensen die gewoon onverwachte richtingen uitgaan. Anderhalve meter van iedereen houden, is moeilijk, vooral als de uitwijkmogelijkheden beperkt zijn, zoals bijvoorbeeld in een winkel en ik moet eerlijk bekennen dat het me domweg niet altijd lukt.

Lucht krijgen

De constante alertheid vreet energie, zoveel dat een middagdutje meer de regel dan een uitzondering geworden is. Ik denk dat het ook vermoeiend is omdat dit niet de enige regels zijn waarvan ik mij eigenlijk constant bewust moet zijn. Het volgen van de sociale regels gaat vaker niet dan wel automatisch en daarnaast heb ik een groeiend aantal OCD regels die ik niet los kan laten.

Het is bij elkaar zoveel dat ik begin te bokken tegen de coronaregels, ik wil ze niet meer. Bij dagbesteding stond ik gisteren bijna stampvoetend te klagen over de regels; over dat het er te veel waren en of iedereen alsjeblieft weer gewoon wil doen. Natuurlijk haalde dit niks anders uit dan dat ze me rustig nog een keertje uitlegden waarom het nodig was. Dit weet ik en mijn geklaag is niet zo zeer omdat ik het niet eens ben met de regels maar omdat het zoveel van mij vraagt.

Zoals velen keek ik erg uit naar de versoepeling van de regels. Ik keek uit naar meer mogen en lucht krijgen maar toen het er eindelijk was, besefte ik me dat dit geen lucht zou geven. Ja, er mag meer maar alles dat mag, is net even wat anders dan ik gewend ben: afstandelijker en met meer stappen te volgen. Ook de invoering van het verplicht gebruik van mondkapjes geeft moeite want ademen in zo’n ding zonder hyperventileren, is een kunst die ik nog niet beheers. Het is te doen voor een klein stukje reizen maar ik moet er niet aan denken om zo naar de andere kant van het land te moeten.

Eenzaam

Ik mis knuffels. Het is misschien raar voor iemand die over het algemeen moeite heeft met aanrakingen maar een knuffel krijgen van die paar mensen die veilig genoeg zijn, mis ik verschrikkelijk. Ik woon alleen, dus mag echt niemand legaal knuffelen; niet mijn moeder, niet mijn beste vriend. Het is allemaal op anderhalve meter afstand en anderhalve meter is vrijwel eindeloos ver als je heel graag twee armen om je heen wilt. Ik leef echt mee met de eenzame ouderen en kinderen in instellingen en hun ouders maar wil wel even benoemen dat ik ook eenzaam ben.

De regels die nu gelden, moeten iedereen veilig houden en zijn dus van levensbelang. Ik ben zeker niet iemand die dat licht opvat en zal ze altijd zo goed mogelijk volgen. Maar ik hoop wel van harte dat dit niet het nieuwe normaal gaat zijn.

Madelon Wonink is 32 jaar, heeft ASS en OCS (OCD). Schrijven is voor haar communicatie. Wat zij niet verbaal kwijt kan,verwerkt ze in blogs of gedichten. In het dagelijks leven gaat ze naar dagbesteding en ze hoopt ooit nog eens weer te werken. Voor nu vindt Madelon dagbesteding prima, ook omdat het goed te combineren valt met therapie.

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: