Pubers en hun verdriet, toen en nu

In deze tijd lijkt het wel of iedereen veel meer moeite heeft met emoties, zo ook mijn dochter. Een vriendschap met een jongen is onlangs ten einde komen omdat hij “nee” als antwoord niet kan accepteren. Het moet gaan zoals hij wil en als dit niet het geval is dan moet iedereen, waaronder dochterlief, het ontgelden.

Een grens trekken

De reden van de breuk was omdat dochterlief had aangegeven voorlopig even geen logeerpartijtjes te wensen. Zij had namelijk gezegd dat “mijn moeder het te druk vindt”. Note: de jongen in kwestie heeft ADHD en is letterlijk Alle Dagen Heel Druk. Ik maak er nu een grapje over, maar hij is echt een stuiterbal. Beide keren dat hij hier geslapen heeft, heeft hij de meiden tot in de vroege ochtend wakker gehouden. Het gevolg hiervan was dat de meiden zo moe waren dat het chagrijn er vanaf droop. Dit kwam de sfeer in huize Kick niet ten goede. En om het af te toppen, ben ook ik dan zo gaar als een hoepel als ik de hele nacht als politieagentje moet optreden om overlast voor onze buren te kunnen voorkomen.

Met elke logeerpartij moet ik mijn bewindvoerder om extra geld vragen omdat de kinderen en hun logees echt alles opdrinken en opeten. Ik vind dat heel erg moeilijk, maar ik moet mijn grens trekken. Mijn dochter heeft dit van de week bij hem aangegeven en hem per ongeluk geblokkeerd (dat was echt niet de bedoeling). Vervolgens ging hij tegen haar uit zijn dak. Dit maakte haar zo verdrietig dat ik besloten heb dat zij hem maar even moest blokkeren op al haar social media accounts.

Een vriendschap loslaten

Nu zijn we twee dagen verder, dochter heeft er ontzettend veel verdriet van en mist de vriendschap enorm. Ze ligt doelloos op bed en heeft nergens zin. Mijn moederhart huilt. Het liefst zou ik die jongen van repliek dienen maar ik mag mij er niet mee bemoeien. Dat de jongen in kwestie haar zo behandelt, raakt mij op alle vlakken. Hij geeft haar de schuld van alles. Kindlief geeft aan het gevoel te hebben dat hij zich voor haar schaamt. Vooropgesteld, wij hebben beiden issues met overgewicht, maar de jeugd onderling is kei- en keihard. Ik houd haar dan ook voor dat zij uniek is in haar doen en laten, dat zij voor mij altijd mijn dochter is, mijn hartendief en lichtstraaltje. Ik ben elke dag weer blij dat zij veilig bij mij woont. Ik weet dat zij hier doorheen komt, maar dat dit haar pijn doet en dat zij daar ongelooflijk veel verdriet van heeft is nog zwakjes uitgedrukt. Zij vindt het heel erg moeilijk om hiermee om te gaan.

Gisteravond zat ik bij haar op bed en sprak ik met haar erover. Ze zei: “Mam, het is zo oneerlijk, ik heb niets verkeerds gedaan! Ik wilde hem alleen maar helpen.” Waarop ik zei: “Hij heeft duidelijk moeite met nee accepteren, want hij wil dat alles gaat zoals hij wil.” Daarnaast zei ik: “een jongen die dreigt om meisjes te slaan, klopt ook niet. Want dat doe je niet.” Tevens zei ik: “Hoe moeilijk ook, liefje, je zult deze vriendschap moeten loslaten.” “Ja mam,” zei ze, “maar dat doet zo ongelooflijk veel pijn.” Waarop ik zei: “Ja lieve schat, dat klopt, maar zie het maar als de trein van je leven. Je hebt een groep mensen die instappen en één station meereizen, je hebt een groep mensen die meerdere stations meereizen, en je hebt een groep mensen die heel je leven met je meereizen. Deze jongen valt onder de eerste groep. Misschien komt het goed, en misschien ook niet. Een ding weet je wel; je hebt een hoop geleerd, en voor jezelf opkomen is het allerbelangrijkste!”

Samen een front vormen

Terugdenkend aan toen ik jong was, had ik altijd de pech dat mijn moeder mijn vrienden afkeurde. Waarom? Omdat mijn vrienden altijd recht voor zijn raap waren en mijn moeder de waarheid niet wilde horen. Nu realiseer ik mij dat. Toentertijd was ik nog te jong om dat te begrijpen en had ik dit helemaal niet door. Inmiddels heb ik nu bijna twee jaar geen contact met mijn moeder. Door haar gedrag ontstonden er conflicten tussen mijn broers en mij. Mijn moeder schiet steeds in de slachtofferrol en zij vraagt veel aandacht. Het lijkt voor haar niet veel uit te maken of die aandacht positief of negatief is. Mijn oudste broer en ik bleken hetzelfde hierover te denken, zonder dat wij het van elkaar wisten en hebben geen contact meer. Mijn jongste broer gaat nu één keer in de week bij haar langs om te kijken hoe het met haar gaat.

In de loop van de jaren heb ik zo vaak conflicten met mijn moeder gehad en het draaide er steeds op uit dat ik elke keer weer water bij de wijn moest doen om dingen goed te praten. Drie jaar geleden belandde zij in het ziekenhuis omdat het zo slecht met haar ging, dat we dachten dat ze het niet zou overleven. Zij bleek een tumor te hebben. Twee zware operaties verder nam mijn moeder nog steeds niet zo nauw met de werkelijkheid en kregen we het gevoel dat we tegen elkaar uit gespeeld werden. Wij hebben besloten om samen een front te vormen en gezegd dat dit niet meer zo kan. Als moeder er niet meer zou zijn, zouden wij tegenover elkaar staan met ruzie en dat is niet wat wij willen. Mijn oudste broer en ik hebben dan ook bewust afstand genomen en geen contact meer gezocht.

Ik leef maar één keer

Ik heb vorig jaar voor het eerst in jaren mijn verjaardag kunnen vieren zonder spanning en stress. Elke verjaardag werd stressvol wanneer het ging niet zoals moeder het wilde. Dit alles heeft mij zo geraakt, dat ik zelfs schematherapie heb gekregen om dingen een plek te geven en te kunnen verwerken. Mijn schoonzus heeft door haar medische achtergrond meer inzicht gekregen in wat er met onze moeder aan de hand is. Haar gedrag past bij een bepaald ziektebeeld en dat verklaart een hoop. Het heeft ons inzicht gegeven in onze familiegeschiedenis, de scheiding van onze ouders en wat daaraan vooraf is gegaan. Voor mij heeft dit veel veranderd, ik zie dingen in een ander licht.

Alles wat mijn moeder ooit heeft gezegd, heb ik nu twijfels over, heeft geen waarde meer voor me. Dat is, denk ik, nog het moeilijkste van alles. Daarom vind ik het voor mijzelf zo belangrijk dat mijn dochter mij wel kan vertrouwen en dat zij weet dat ik altijd naast haar zal staan en haar zal steunen waar het nodig is. Het geeft rust nu er geen contact met mijn moeder is, en ik kan ermee leven dat ik niet meer alles weet wat er met haar aan de hand is. Het vertrouwen in mijn moeder is dusdanig kapot gegaan dat de weg naar herstel misschien wel langer zal duren dan dat zij nog leeft. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik het zou kunnen geloven als zij haar gedrag nu op slag zou veranderen. Ik heb al zo vaak mijn verwachtingen van mijn moeder moeten bijstellen dat er te weinig motivatie is om daar nog energie in te kunnen steken. En ik heb besloten om zeker geen aandacht meer te geven aan mensen die mijn vriendschap en liefde niet waard zijn.

Uiteindelijk komt het er op neer dat ook ik maar één keer leef, dat ik wil leven zoals ik dat wil, met de mensen om mij heen waar ik van houd. De mensen waarvan ik zeker weet, dat als er stront aan de knikker is, ik maar hoef te bellen en ze staan er. En dat geldt ook andersom! Anno 2020 ben ik blij met waar ik nu ben. Ik heb een stel goede vrienden om mij heen, een hond waar ik dagelijks mee knuffel en wandel, maar het allerbelangrijkste van alles is mijn allerliefste dochter, die na een kwetsbare periode weer veilig thuis woont. Ik ben een gelukkig mens en tel mijn zegeningen dagelijks.

Daniëlle is 43 jaar, medewerkster en coach-counselor bij Stichting BAB, afdeling Mariahoeve. Ze heeft de diagnose ADHD, is hoog sensitief en heeft PTSS. Daniëlle doet naast het werk voor Stichting BAB ook heel veel vrijwilligerswerk in de wijk zoals; het coördinatorschap van Buurt Preventie Team Horsten en Kampen Mariahoeve, en aspirant bestuurslid bij Wijkberaad Mariahoeve.  Zij heeft een dochter van 16 jaar en een hond genaamd Roxy.

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: