Stil

Het is week vier van de lockdown en de wereld is veranderd. Iedereen is binnen terwijl buiten de prachtige natuur haar gang gaat. De volumeknop van de wereld is zachter gezet en dat vind ik heerlijk. De buitenwereld is stil, wel zo prettig als je binnenwereld al luid genoeg is.

Normaal voel ik altijd de drang om iets te doen

Sinds een aantal weken wandel ik regelmatig door het bos vlakbij mijn huis. Ooit zei een yogadocent tegen mij, als yoga niet lukt, ga dan wandelen. En dus wandel ik want van yoga komt de laatste tijd weinig terecht. Ik loop door het bos en heb een extra stille plek uitgezocht. Ik zet mijn ene voet voor de andere en probeer te genieten van deze nieuwe wereld. Geen te hard rijdende motoren met dat verschrikkelijke indringende geluid, auto’s die voorbij zoeven, honden die zomaar ongevraagd aan je komen snuffelen (nee, dat vind ik niet leuk, ook niet als ze ‘lief zijn en niets doen’), snelle Jelles die je, op weg naar je werk, van de sokken fietsen, gillende kinderen en geen mensen, gewoon geen andere mensen. Bij iedere stap die ik zet voel ik me rustiger worden. Dit is heerlijk.

De tijd waarin we leven vind ik heftig, angstig, verwarrend maar ook rustig en simpel. En daar houd ik van (totdat het te rustig en te simpel wordt en ik weer op zoek ga naar prikkels maar dat terzijde). Ik kan nergens heen en word niet constant aangetrokken door alle mogelijkheden die het leven te bieden heeft en de keuzes die ik daarbij moet maken. Normaal voel ik namelijk altijd de drang om iets te doen, al is het maar een boodschap in de stad, bij opa en oma op bezoek, met een vriendin lunchen, naar de dierentuin, de speeltuin om de hoek, de kinderboerderij (lopend, met de fiets of de bus), de bosspeeltuin, een spelletjesmiddag met vriendinnen, dat ene etentje of toch maar weer eens naar de film. De keuze is reuze maar in knopen doorhakken ben ik niet zo goed. Dus blijven alle opties door mijn hoofd gaan totdat ik er op een gegeven moment maar gewoon eentje kies om ervan af te zijn. Met in mijn achterhoofd altijd een stemmetje dat vraagt of ik toch niet beter dat andere had kunnen doen.

Ik voel puur geluk

En nu ligt alles stil. Geen opties, sociale verplichtingen, verwachtingen of druk. Geen uitnodigingen waar ik weer ‘nee’ tegen moet zeggen omdat ik mijn agenda overvol heb gepland. En op dit moment dus ook geen werk. Ik hoef alleen maar te zijn en mijn leven te leven in een heel klein overzichtelijk wereldje. Ik ervaar veel minder prikkels van buitenaf en al blijft het in mijn hoofd behoorlijk druk, toch ontstaat er een zekere rust. Het enige wat me op dit moment te doen staat, is lopen, gewoon lopen; het maakt niet uit waar naartoe. En zo loop ik langs een naaldbos. Het heeft al een aantal dagen niet geregend en de zon schijnt op de droge naalden en het dorre gras. Ik sta stil, sluit mijn ogen, snuif en ga op reis. De geur die ik ruik brengt me in één ogenblik naar Spanje. Voor heel even doe ik alsof ik op vakantie ben en er niets aan de hand is.

Dit is het leven. Ik loop met een grote glimlach op mijn gezicht verder en luister naar het prachtige concert van de vogels hoog boven me in de bomen. Ik voel me licht, heb geen zorgen of weerstand en voel puur geluk. Een gele vlinder vliegt een stukje met me mee. Het leven is zo geweldig. Nog even en alles om me heen begint te zingen net als in een Disneyfilm. Ik besluit dit geluk met mijn camera vast te leggen in de hoop dat ik er in de toekomst wat aan heb, als het leven zwaar en ingewikkeld voelt. Hopelijk trekt die zonnige, gelukkige Mathilde me over de drempel om mijn geliefde bos weer op te zoeken en voor heel even op vakantie te gaan.

Mathilde is 35 jaar oud en woont samen met haar vriend en zoontje van bijna 2 jaar. Zij heeft ADHD en regelmatig last van hypochondrie (de angst om ziek te worden). Graag geeft zij ons, in deze bizarre tijd, een kijkje in haar leven.

Bron foto: Mathilde

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: