Een tikkeltje on edge

Sinds maart zitten wij in een crisis, coronacrisis, ons allemaal wel bekend… Het nieuwe ‘social distancing’ is een feit, dus anderhalve meter afstand houden. Daarbij vaak handen wassen en niesen en hoesten in je elleboog. Allemaal feiten waar wij nu mee te maken hebben. Ik, als ADHD-er, merk er veel van in de dagelijkse omgang met anderen. Nu de tijd verder gaat, lijkt het erop alsof mensen steeds kribbiger worden, niet veel meer kunnen hebben en de grote mond steeds meer de overhand krijgt.

Een über-puber van zestien

Jammer genoeg merk ik dit ook in de thuissituatie met mijn dochter, een über-puber van zestien jaar met ADHD en heel veel autistische trekjes. Zo ook deze week. Haar beste vriendin met hondje verblijft sinds afgelopen zaterdag bij ons. In deze situatie is het moeilijk voor jongeren om elkaar niet op te zoeken. Dus ik ben van mening, zij geen klachten, hier in huis geen klachten, dan is een logeerpartijtje geen probleem. Ja ik weet het, officieel mag het niet, anderhalve meter en zo. Maar de meiden hebben elkaar nodig en zoeken elkaar op om samen door deze periode heen te komen. Nu hebben zij vakantie. Dus met twee honden en twee meiden in een appartement is dit best een uitdaging.

Anyway, nu zijn we een week verder en ik merk dat beide meiden best lui zijn (lees aardslui). Ze zitten dagelijks in de slaapkamer, altijd in pyjama achter de playstation, Netflix en telefoon en komen zelden buiten; alleen wanneer ik het hun vraag. Ik loop dagelijks met de honden (note: een chihuahua reutje van vier jaar met de naam Rex, en een kruising pitbull teef van bijna vijf jaar, genaamd Roxy). Het is een heel apart gezicht hoor, met twee uiteenlopende honden lopen. Een beetje verschil mag er zijn maar dit verschil is aanmerkelijk. Rex past een keer of tien in Roxy. Mini en Maxi op vier poten.

24/7 op elkaars lip

Nu is Rex niet mijn verantwoordelijkheid, maar als ik hem niet meeneem in de rondes met Roxy dan poept hij in mijn huis en daar voel ik weinig voor. Vooral nu ik merk dat mijn dag-nachtritme helemaal verstoord is. De dames zullen niet uit zichzelf de honden uitlaten, want tegen de tijd ik aangekleed klaar sta om te gaan lopen, liggen zij nog te slapen. Heel vervelend dat ik nu toch wel lichtelijk on edge begin te raken, omdat mijn huis een rommel is, ik maar niet kan opruimen, dochterlief alles laat slingeren, ik vijf keer moet vragen wanneer het luchtbed wordt opgeruimd, maar dat de grote monden van dochterlief ook parten gaan spelen en ik dan weer denk, laat maar. Ik heb geen zin in discussies, dus doe ik het maar weer zelf.

Consequent zijn in deze situatie is echt een uitdaging. Ik heb daar dan ook heel veel moeite mee, vooral omdat we nu 24/7 op elkaars lip zitten. De meiden vervelen zich want, zeggen zij: “we kunnen niet naar buiten.” Dat kunnen ze wel, maar dat doen ze niet. Ik moet het vragen en dan krijg je de welbekende pfffft, zucht, kreun- en steun acties. De “moet dat nou” en “jaaahaaa, ga ik zo doen,” et cetera. Vermoeiend is het wel. Daarnaast krijg ik het verwijt dat ik aldoor maar werk. Ja duh, er moet toch brood op de plank komen? Ik kan moeilijk niets doen, daarmee verdien ik geen geld. Ook bij de meiden zijn de lontjes erg kort. Het is voor iedereen lastig en moeilijk om in deze situatie er iets positiefs van te maken en ik houd me dan ook voor dat er licht aan het eind van de tunnel is en dat het ‘normale’ leven straks weer opgepakt kan worden.

Daniëlle is 43 jaar, administratief medewerker en coach-counselor bij Stichting BAB, afdeling Mariahoeve. Ze heeft de diagnose ADHD, is hoog sensitief en heeft PTSS. Daniëlle doet naast het werk voor Stichting BAB ook heel veel vrijwilligerswerk in de wijk zoals; het coördinatorschap van Buurt Preventie Team Horsten en Kampen Mariahoeve, en aankomend bestuurslid bij Wijkberaad Mariahoeve.  Zij heeft een dochter, Amber, van 16 jaar en een hond genaamd Roxy.

Bron foto van Roxy: Jenny Odijk

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: