Een gegeven paard

Iedereen kent natuurlijk wel het spreekwoord ‘een gegeven paard moet je niet in de bek kijken’. En dat is natuurlijk ook zo, je moet blij zijn met alles wat je krijgt in woord of gift. Toch?

Dus jij wast billen?

Sinds we in de coronapandemie verkeren, worden zorgmedewerkers ineens bestookt met pluimen en complimenten. Heel Nederland klapt voor ons en we worden ineens een ‘vitale beroepsgroep’ genoemd. Om heel erg eerlijk te zijn: dat stuit me echt gigantisch tegen de borst. Ik ben nog dezelfde persoon als voor de coronapandemie, doe nog steeds hetzelfde werk, zet me nog steeds op dezelfde manier in en voel mij nog even loyaal naar mijn bewoners.

Tot voor kort reageerde men neerbuigend, wanneer ik zei dat ik in de zorg werkte. ‘O, dus jij wast billen en geeft luiers aan?’ Ja, dat doe ik. En daarnaast coördineer ik die zorg, zet mij in om de autonomie van ouderen zo lang mogelijk in stand te houden. Ik kom in actie bij stagnerende gezondheidsbeelden, interpreteer verschillende medische gegevens en zet hier beleid op uit. Mijn beroep is erg divers en erg verantwoordelijk. Een functie die je, naar mijn mening, alleen goed kunt uitvoeren wanneer je hart hebt voor je werk.

Nu ineens wel waardering?

Werken in de zorg is voor mij een roeping. Ik ben ervan overtuigd dat je niet in deze beroepsgroep moet gaan werken, voor iets anders dan de liefde voor de mensen die je zorg biedt. Voor het geld hoef je het in ieder geval echt niet te doen. En daarom vind ik het zo moeilijk om al die pluimen, complimenten, cadeautjes en applausjes in ontvangst te nemen.

Ik praat hier vaak over en zo ook met mijn ouders. Zij vinden juist dat ik het moet waarderen. Waarderen dat er nu eindelijk erkenning is voor mijn beroepsgroep, waar ik met heel mijn hart en ziel voor gekozen heb. Toch steekt het, want wie zal het zeggen of, als de crisis achter de rug is, alles niet gewoon weer wordt zoals het was. Terug naar dat beeld van ondergewaardeerde, onderbetaalde zorgbanen waar men maar wat op neerkijkt. Iedereen kan toch voor anderen zorgen? Hoe zal het dan zijn met die waardering? Misschien omschrijf ik het wat pessimistisch, maar op de een of andere manier steekt het. Het lijkt me zo nep of zoals ze in het Engels zeggen ‘ignorant’.

Work-out?

Dit lijkt een beetje een klaagblog te gaan worden. Er was nog iets wat me tegen de borst stuitte. Via social media kregen we allerlei hints over dat onze organisatie iets aan het organiseren was om ons in het zonnetje te zetten. Berichten over waarom onze organisatie zo ontzettend trots is op ons, zorgmedewerkers. Zo trots op dat wij werken onder moeilijke, stressvolle en kritieke omstandigheden. En op dat we ons helemaal uit de naad werken voor de bewoners van alle woonzorgcentra en de thuiszorg. Dat we bijna bezwijken onder de druk door het personeelstekort en het hoge ziekteverzuim. Emotioneel schakelen we vliegensvlug om de ene klap na de ander op te vangen. Het virus neemt tenslotte levens van de door ons zo geliefde bewoners.

Onze verwachtingen waren best hoog na al deze trotse uitingen en daar werd toen op vrijdag, mijn pakketje geleverd. Daarin trof ik aan: een springtouw, een trainingselastiek om benen en armen te trainen, handtrainers en handcrème, want we moesten maar goed voor onszelf zorgen. Het woord anticlimax beschrijft mild hoe ik me toen voelde. Moet ik nou ook nog een work-out gaan doen? Moeten we goed voor onszelf ‘zorgen’ om nog harder en nog meer te kunnen werken?

Liefde

Deze blijk van waardering was niet alleen voor mij een anticlimax. Er heerste onder de collega’s boosheid en teleurstelling. En zo zie je dat een blijk van waardering ook averechts kan werken met als gevolg een verslechterde verstandhouding naar werknemers.

Wij, mensen in de zorg, voeren ons werk met passie uit. Voor ons is er niets essentieels veranderd in het werk wat wou doen. Wellicht staat alles nu meer onder druk en spanning, maar het werk is hetzelfde. En we doen het met dezelfde passie als anders. Ik hoop dat alle mensen die nu voor ons applaudisseren, dat zullen blijven doen als alles straks weer normaal is. Dat die waardering voor ons werk blijft, als straks alles weer normaal is.  Dit werk doe je als je heel erg veel liefde hebt om te geven, en dat heb ik.

Vera (31) is een moeder, verpleegkundige in opleiding en werkzaam binnen de geriatrie ofwel de ouderenzorg. Zij heeft ADHD- C (het gecombineerde type), HSP en is hoogbegaafd. Voor ons beschrijft ze wat ze meemaakt op haar werk in de tijd van het coronavirus.

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: