Thuiswerken

Maandag 16 maart 2020

Vandaag werk ik voor het allereerst thuis op de laptop van Stichting Buitengewoon Actieve Breinen, oftewel Stichting BAB. Dit in verband met het coronavirus dat zich vanuit Wuhan in China inmiddels wereldwijd heeft verspreid en nu ook zijn gevolgen achterlaat in Nederland. Ook voor de stichting heeft het virus de nodige gevolgen.

Gistermiddag heeft Peter Pakvis mij gebeld met de boodschap dat het beter is dat ik ga thuiswerken om de kans op besmetting door het COVID-19 virus onder de medewerkers van Stichting BAB zo klein mogelijk te maken. Uiteraard geef ik hier gehoor aan want ik begrijp de ernst van de situatie en weet dat het nu menens is. Wij allen hebben zoiets nog nooit eerder meegemaakt. De (eventuele) uitkomst hiervan is dan ook ongewis.

Deze ochtend loop ik mijn vaste route naar de werklocatie om mijn laptop op te halen, met een voor mij heel vreemd gevoel. De zon schijnt volop en de temperatuur voelt enigszins warm aan zo met mijn winterjas. Gestaag kom ik bij de werklocatie aan rond half elf. Ik laad mijn laptop in, stuur een sms-bericht aan Peter en Margriet en drink en passant twee kopjes cappuccino. Op het moment dat ik besluit om naar huis te gaan, komen Margriet en Peter binnen. Ik maak nog een kort praatje en ga dan naar huis. Het is inmiddels 11:00 uur. De terugreis, lopend in de vroege maartse voorjaarszon is prettig. Veel te snel naar mijn mening kom ik thuis aan. Ik zal nu voor het eerst thuiswerken.

Een nieuwe realiteit

Mede door het mooie weer besluit ik een korte wandeling te gaan maken op de Leyweg. Gezien de gebeurtenissen van de afgelopen dagen en wat er ongetwijfeld nog op ons af zal komen, vind ik dat ik van het mooie weer mag genieten middels een kort wandelingetje. Ik zie dat veel winkels dicht zijn die anders al hun deuren zouden hebben geopend. Ja, de omstandigheden in mijn omgeving veranderen met de dag steeds sneller. Helaas het is niet anders.

Om 16:00 uur besluit ik de medicijnen op te gaan halen bij de apotheek die ik vanochtend via de huisarts heb besteld en ook hier is er iets veranderd. Mensen staan buiten te wachten in plaats van binnen en er mogen maar twee klanten tegelijkertijd naar binnen. Gelaten wacht ik buiten mijn beurt af. Gelukkig is het droog en schijnt de zon. Ondanks dat er twee wachtenden voor mij zijn, duurt het zeker bijna een kwartier voordat ik eindelijk naar binnen mag. Normaal kan ik de in de ochtend bestelde medicijnen aan het einde van de dag ophalen maar nu kan ik ze pas aanstaande woensdag ophalen. Dit is een nieuwe maatregel sinds vandaag naar aanleiding van de coronacrisis. Wanneer ik weer buiten kom, heeft zich voor de apotheek inmiddels een lange rij wachtenden gevormd. Het lijkt een nieuwe realiteit te zijn, bedenk ik ineens.

Thuis besluit ik nog wat verder te schrijven aan dit epistel en wil de gebeurtenissen en ervaringen van vandaag tot mij laten doordringen en zodoende laten bezinken. Het is de nieuwe realiteit geworden, zo besef ik. In nog geen week tijd is er heel veel veranderd in Nederland. Waar zal dit eindigen?

Dinsdag 17 maart 2020

Vandaag is mijn eerste echte thuiswerkdag. Deze ochtend geen wandeling naar de werklocatie als begin van de werkdag. Deze mis ik nu al. Ook de werklocatie met de collega’s die ik regelmatig zie en spreek. Dat is gewoonlijk een constante maar vandaag doe ik het thuis. Ik ga aan de gang met de file ‘Trajecten UWV’ maar zie dat deze een ander formaat heeft dan normaal. Ik kan niet ontdekken hoe ik dit weer in het gangbare formaat kan aanpassen, schrijf een mail aan Margriet Pakvis en verstuur deze met in de bijlage de betreffende file zoals die er op dat moment uitziet. Hierna overvalt mij een vreemd gevoel dat ik normaal nooit heb, namelijk dat ik via de mail moet aangeven dat er iets niet goed verloopt. Normaal, zit ik op kantoor naast Margriet en kan ik dit soort dingen gewoon aan haar vragen waarna we, door er samen naar te kijken, na verloop van tijd er samen goed uitkomen. Vandaag is het allemaal anders.

Ik voel een beetje een terugval in mezelf op deze tweede thuiswerkdag. Ik besluit even pauze te nemen en neem in de keuken wat te drinken. Dan ga ik weer verder op de thuiswerkplek. Ik moet er aan gaan wennen dat dit soort tijdelijke dipjes vaker zullen voorkomen nu ik toch wel op mezelf ben aangewezen. Werken gaat op zich prima maar direct contact en overleg verlopen nu anders dan ik gewend ben/ was. Ik geef niet zomaar op; wil het positief bekijken. Het is goed dat ik, gegeven de huidige omstandigheden, kan thuiswerken want dan ben ik wel bezig, maak mij nuttig voor de stichting en uiteindelijk zal ik aan de nieuwe situatie gaan wennen. Een situatie waarvan op dit moment nog niemand weet hoe deze zich gaat ontwikkelen en wat het ons in de loop van dagen, weken, maanden en misschien zelfs jaren zal brengen.

Na de lunch maak ik een wandeling op de Leyweg, waar vandaag markt is. In de middag na de wandeling ga ik verder met de Excel file die opent als een Word file. Om mijn probleem met de Excel file voor Margriet duidelijker te maken schrijf ik het document “Excel bestand dat opent als Word bestand” en sla dit op. Morgen ga ik hiermee verder. Om 15:30 uur ontvang ik van Margriet een e-mail waarin staat dat zij in samenspraak met Peter het idee heeft geopperd dat ik donderdag 19 maart naar kantoor mag komen als ik dat wil. Van Margriet mag ik dit zelf bepalen. Ik beantwoord haar dat ik dit een fijn idee vind maar geef aan dat ik het wil laten bezinken. Een uur later verstuur ik mijn antwoord naar Margriet en dan sluit ik af. Vandaag is voor mij een mindere dag geweest door de Excel file die niet opende zoals ik wilde en doordat ik niet rechtstreeks aan Margriet heb kunnen vragen waar dit aan ligt. Dit bepaalde voor een groot deel mijn gevoel van deze dag. Genoeg voor vandaag.

Woensdag 18 maart 2020

Ik sta vroeg op om de medicijnen die ik besteld heb, bij de Apotheek te kunnen ophalen. Ik wilde dit om 8:00 uur doen, wanneer hij open gaat, maar het is al 8:20 uur wanneer ik naar buiten ga en plaatsneem achteraan de rij voor de apotheek. Ik heb vier tot vijf mensen voor mij. Na zo’n twintig minuten buiten wachten, mag ik eindelijk naar binnen. Binnen is nog één persoon voor mij. Door het coronavirus mogen er maximaal twee mensen tegelijkertijd naar binnen. Wanneer ik dan eindelijk aan de beurt ben, krijg ik mijn medicijnen. Ik koop er ook een doosje Paracetamol bij. Tegen 9:00 uur ben ik klaar en ga ik naar huis. Alles bij elkaar heeft het mij een half uur gekost om mijn medicijnen te kunnen ophalen bij Apotheek Siem.

Daarna ga ik boodschappen doen bij Hoogvliet. Wanneer ik na de boodschappen thuis kom, eet ik eerst twee sneetjes brood en ga daarna naar kantoor. Dat wil zeggen, de locatie in de woonkamer met de tafel waar de werklaptop van stichting BAB op staat. Dat is gedurende mijn thuiswerkperiode, mijn thuiswerkplek, mijn kantoortje, zo je wilt. Ik reageer weer op de mail van Margriet van gistermiddag en geef aan dat ik morgen graag naar kantoor wil komen. Het antwoord op deze mail verstuur ik aan Margriet. Dan ga ik verder aan het werk.

Mijn derde thuiswerkdag gaat het werken aanmerkelijk beter dan gisteren. Ik lees nogmaals het document “Excel bestand dat opent als Word bestand” door en pas hier nog enkele dingen in aan. Ik besluit om ook een foto te maken van het scherm van de laptop waarop het desbetreffende document is geopend en mail dit verhaal met fotobijlage aan Margriet. Ondertussen download ik het Excel bestand “Trajecten UWV” vanuit de “Drive” directory en ga hiermee aan de slag. Aan de hand van de gegevens die ik vind in het Excel bestand “Bankmutaties ABN 2020” pas ik de download versie van het Excel bestand “Trajecten UWV” aan en voeg de nieuwe gegevens toe. Daarna heb ik nog mailcontact met Margriet omtrent het vreemde probleem van het Excel bestand. Nadat het werk er voor vandaag opzit, schrijf ik verder aan dit thuiswerk document en stop er om 17:30 uur mee.

Roy van Eijk is 60 jaar en werkt al ruim twee jaar bij stichting BAB. Op de administratie is hij de spin in het web en de geduldige mentor van menig vrijwilliger. Als mede-redacteur raakte hij geïnspireerd door de blogs, die we dagelijks publiceren en we hebben hem gevraagd om te beschrijven hoe hij deze tijd van Corona ervaart.

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: