Eenzaamheid

De ‘rust’ is een beetje wedergekeerd op de afdelingen. Er zijn inmiddels vier bewoners overleden en er is één bewoonster opgenomen in het ziekenhuis. De diensten zijn niet meer zo ontzettend hectisch dat twee uur overwerken een normaliteit is. Toch zie ik een verandering. Deze bemerk ik ook bij mezelf. Om eerlijk te zijn, bemerkte ik het eerst bij mezelf en daarna, na het te bespreken, merkte ik op dat het ook bij collega’s leefde.

Iets van menselijk contact

Ik voel me ontzettend verdrietig. Ik voel me alleen gelaten, eenzaam en soms zelfs een paria. Over het algemeen kun je mij omschrijven als een ‘social butterfly’, een sociaal dier. Ik houd van mensen om me heen, van het contact en de interactie met andere mensen. Dit heb ik niet meer. Mijn leven ziet er nu als volgt uit: Huis-werk, werk-huis. En op een goede dag, één keer in de week, dan ga ik ook naar de supermarkt. In de supermarkt merk ik op dat ik als een deuzige random gesprekjes met mensen aanknoop om maar iets van menselijk contact te ervaren. Gelukkig doet de openingszin “wat leven we toch in een rare tijd tegenwoordig hè…” het erg goed en merk ik dat mensen hier over het algemeen ook wel over willen praten. Maar dan stokt mijn kennis van het praten over koetjes en kalfjes wel helaas. Mijn belevingswereld op dit moment komt niet verder dan het coronavirus, mijn bewoners en collega’s.

In de auto merk ik dat ik random mensen ga bellen, alleen maar om te kunnen praten met andere mensen dan mijn collega’s. Ik overvraag mijn ouders of ik langs mag komen. Op gepaste afstand natuurlijk, om mijn dochter te kunnen zien. Mijn ouders zijn doodsbang dat ik het coronavirus meeneem naar hun goed afgesloten bubbel. Ze zitten allebei in de risicogroep. Bezoekjes bij hen zijn dan sowieso heel erg kort. Tien minuten is wel de max. De bezoekjes zijn altijd buiten. Zij zitten dan met mijn dochter onder het afdak en ik zit ongeveer vijf meter verder op het grasveld. De regel is dat ik eigenlijk niets te drinken aangeboden krijg, aangezien ik dan een kopje moet hebben en die moeten ze dan weer met handschoenen aan vastpakken en in de vaatwasser zetten, aangezien er virusdeeltjes aan mijn handen kunnen zitten.

Vlinderlichte kusjes

Mijn dochter is doodsbang voor mij. Elke keer vraagt ze: “Mama, er zit toch wel twee meter tussen ons hè?” En elke keer kan ik dat alleen maar beamen en zeggen: “Lieverd, dit is bijna vier meter, je hoeft echt niet bang te zijn hoor. Mama wil jou en opa en oma veilig houden.”

Hoewel ik weet dat mijn dochter: 1. de tijd van haar leven heeft bij opa en oma. Ze kan de hele dag rondcrossen op haar fietsje, opa helpen in de tuin en soms het poortje door naar haar tante. 2. rust en regelmaat heeft. Mijn ouders zijn met pensioen en geven haar in de ochtend onderwijs en ‘s middags is ze de hele dag buiten. 3. veilig is. Ik hoef me niet bang te maken dat ik mijn dochter zal besmetten met dit rot virus, voel ik me toch verdrietig, want die kleine armpjes van haar kunnen me niet dooddrukken. Mijn gezicht kan niet overladen worden met die kleine vlinderlichte kusjes van haar en ik kan haar gezichtje niet op mijn schouder leggen en haar vasthouden als ze na een lange intensieve dag in slaap valt. Ondanks alles heb ik het er voor over. Ik weet dat ik haar, en mijn ouders op deze manier veilig houdt.

Maar het knaagt, die eenzaamheid… Ik word er gek van. Een vriend van me zei gekscherend dat ik maar nooit in de gevangenis terecht zou moeten komen; dat zou ik niet overleven. Ik denk dat hij gelijk heeft. Al moet ik zeggen dat het toch nooit mijn bedoeling was om daar terecht te komen.

Niet de enige

In gesprekken met collega’s en de verschillende whatsapp groepen die ik heb voor school en werk, ben ik erachter gekomen dat ik inderdaad ‘gelukkig’ niet de enige ben die zich zo alleen voelt. Collega’s met een partner geven aan dat ze thuis komen naar hun partner en zich hierdoor niet zo alleen voelen. Dit is natuurlijk begrijpelijk. Ik kom thuis in een leeg huis. Ik lig ook nog middenin een scheiding, wat sowieso al een rot tijd is. En daarbij kan ik mijn dochter ook al niet zien.

Al bij al is het allemaal toch iets waar ik wat mee moet, dacht ik zelf. Daarom ben ik in gesprek gegaan met een regisseur van het werk. Ze heeft me uitgenodigd vaker gesprekken aan te vragen wanneer dit noodzakelijk is, maar ze heeft me ook op de lijst gezet bij een maatschappelijk werker van het corona team. Aangezien onze locatie zo heftig is getroffen door het corona virus heeft de instelling waar ik werk geregeld dat er maatschappelijk werkers zijn die gesprekken kunnen voeren met medewerkers wanneer ze dreigen vast te lopen.

Vandaag om 12.30 uur word ik gebeld voor mijn eerste gesprek met de maatschappelijk werker. Het voelt raar om aan een vreemde mijn hart te luchten, maar zoals ik al eerder heb ervaren bij de luisterlijn, is het weleens fijn dat iemand naar je luistert die niet zo dicht bij je betrokken is. Ik ben benieuwd of en hoe het me gaat helpen. Ik weet wel dat ik, samen met al mijn collega’s, bewoners en alle andere mensen van Nederland, Europa, de hele wereld, hier doorheen moet komen en dat we met z’n allen moeten proberen om zo gezond mogelijk te blijven. Niet alleen lichamelijk, maar ook psychisch. Daarom blijf ik mezelf maar voorhouden dat het juist heel sterk is als je een keertje om hulp vraagt als het even tegenzit. Beter dan dat je alles alleen wilt blijven doen en je gaat helemaal onderuit.

Dus nogmaals, BLIJF BINNEN! Doe het niet alleen voor jezelf, maar ook voor de kwetsbare mensen om je heen. Houd anderhalf tot twee meter afstand van elkaar.

Vera (31) is een moeder, verpleegkundige in opleiding en werkzaam binnen de geriatrie ofwel de ouderenzorg. Zij heeft ADHD- C (het gecombineerde type), HSP en is hoogbegaafd. Voor ons beschrijft ze wat ze meemaakt op haar werk in de tijd van het coronavirus.

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: