Het leven tijdens een crisissituatie

Ik denk dat iedereen wel weet in wat voor tijd wij nu leven, maar voor later om op terug te kijken even een korte samenvatting. Door het coronavirus zitten vele mensen thuis en andere mensen werken zich kapot door de enorme vraag in de zorg. Scholen, horeca en sportvoorzieningen zijn dicht. Vele bedrijven werken vanuit huis en vanuit de overheid wordt met klem verzocht om het huis niet uit te gaan als het niet strikt noodzakelijk is. Goed, er is van alles te vertellen maar voor nu blijft het even hierbij. En ik? Ik zit sinds september al thuis met een burn-out en sinds december is daar ook een depressie bij geconstateerd (en waarschijnlijk zit er ook nog een angststoornis achter). Inmiddels net ook de diagnose ADD erbij gesteld en om het feestje compleet te maken, ben ik ook nog hoogsensitief.

Toen was daar The Passion

Oké, even terug naar het begin: het virus en thuiszitten. Nu werkt mijn vriend in de horeca. Correctie; hij werkt nu niet omdat het bedrijf gesloten is. Dus dan zit je ineens samen thuis. Op zich kan ik mij er prima doorheen slaan. Ik zit altijd al veel thuis omdat ik energietechnisch weinig kan en nu heb ik gezelschap. Samen met onze katten Doerak en Keos en hond Iskra en pup Bliksem.

Het duurde even voordat ik deze blog af heb kunnen schrijven; om de één of andere reden had ik nog niet de juiste snaar kunnen vinden, maar toen was daar The Passion. Ik ben niet gelovig maar vind de boodschap gewoon mooi, ik houd van de mooie muziek. Maar al bij de eerste tonen van het eerste nummer (het nummer wat opgenomen is in Leeuwarden en wat ik daar toen live op een groot scherm heb gezien) raakte het mij enorm. Alsof de hele situatie nu pas echt indruk maakte, alsof ik alle emoties van heel Nederland op mij af kreeg. De verhalen die gedeeld werden, gaven mij een gevoel van paniek maar ook een gevoel van: we komen er wel.

Een stap dichterbij in mijn strijd

Dit is wel het eerste moment geweest dat de situatie tot me doordrong. Het coronavirus grijpt in Friesland veel minder heftig om zich heen. Maar in mijn persoonlijke kring heb ik nu ook te horen gekregen dat er iemand is overleden aan dit virus. Tot nu toe kon ik er prima mee dealen maar ineens viel mijn muurtje om en voelde ik weer wat de rest van de wereld ook voelt. Pure angst. Soms kan zoiets simpels als een stukje muziek ineens mijn ziel doorbreken. Gelukkig positief, zo kan ik eindelijk gaan voelen nadat ik mij al wekenlang buitensluit voor de wereld. Letterlijk. Er zijn genoeg momenten dat ik mij eenzaam en alleen voel en dat ik het gevoel heb samen met mijn vriend alleen op de wereld te staan.

Goed. Zoals ik mezelf ook goed genoeg ken, slaat angst en emotie alweer vrij snel om in strijdbaarheid. In nieuwe energie om dingen op te pakken. Om weer een stap dichterbij te kunnen zetten in mijn strijd tegen mijn burn-out en energieverlies. Wat overigens nu allemaal telefonisch moet met de psycholoog omdat ik niet naar de praktijk mag. Het is best vervelend als je net diverse diagnoses hebt gehad maar er eigenlijk weinig mee kunt omdat je niet vooruit kunt.

Misschien laat het zichzelf wel binnen

Oké, ik drijf weer af. The Passion. De kracht van Nederlandstalige muziek, is dat de boodschap niet vertaald hoeft te worden maar direct de ziel raakt. Voor mij is dit best vreemd overigens want ik luister nauwelijks Nederlandstalige muziek omdat ik dan kan kiezen om het niet te vertalen maar gewoon van de muziek te genieten. Soms wil je gewoon even niet snappen over wat voor ellende er gesproken wordt. Soms wil je gewoon even niet weten wat er speelt. Dan wordt er door de maatschappij weer iets van je verwacht wat ik soms gewoon even niet wil. Ik zou het zo fijn vinden om even niet na te denken over de ellende van Corona, over de doden en de extreme werkdruk in de zorg. Ik wil gewoon niet na hoeven te denken, zorgen maken over mijn geliefden. Soms wil ik gewoon even spelen met de pup, rondje lopen met de honden, creatief bezig zijn…

Maar goed de maatschappij verwacht van je dat je daar dagelijks mee bezig bent. Soms lees ik de verhalen gewoon niet meer. Dan zet ik het even op de stoep en haal ik het wel binnen als ik daar aan toe ben. Of misschien haal ik het niet binnen. Misschien laat het zichzelf wel binnen. We zien het wel, denk ik… Morgen weer een nieuwe dag. Weer een nieuwe kans en aan mij de taak om die te grijpen. Of niet…

Iris Janse is 30 jaar en samenwonend in het mooie Friesland. Ze heeft ADD, is HSP, depressief en heeft een burn-out maar is ondanks alles een levensgenieter. Zij is een aanhanger van de triatlon sport en baasje van hond Iskra en pup Bliksem en katten Doerak en Keos. Iris beschrijft zichzelf als chaoot, rommelkont en creatieveling.

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: