Life goes on…

Nederland zit middenin de coronacrisis en hoewel de wereld voor mij lijkt stil te staan, ervaar ik dat de wereld om me heen gewoon doordraait. Bizar eigenlijk. Gisteren was de ergste dag voor mij, emotioneel gezien, sinds de gehele coronacrisis. We hadden twee overlijdens op de afdeling binnen een half uur. Je bent nog niet eens bekomen van het verdriet door het overlijden van de ene bewoner en dan moet je alweer ruimte in je hoofd maken voor het verlies van een andere bewoner. Heel onwerkelijk.

Jouw liefde wordt zo je leven uitgereden

Een van de bewoners die was overleden, woonde samen met zijn vrouw in één van de appartementen bij ons in het huis. Ze waren al vijfenzestig jaar getrouwd, hadden twee kinderen gekregen samen en waren eigenlijk nog nooit uit elkaar geweest. Die twee mensen waren zo op elkaar ingespeeld. Ze leefden helemaal in hun eigen wereldje. En dan opeens valt een deel van dat vertrouwde wereldje weg en moet je alleen verder…

Het ergste van deze hele corona tijd is dat je ook niet eens voldoende tijd krijgt om rustig te wennen aan het idee dat je alleen verder moet. Je partner wordt zo snel mogelijk opgehaald door de begrafenisondernemer, die eruit ziet als een marsmannetje dat net op aarde is geland. Helemaal ingepakt in beschermde pakken. Je hebt heel even de tijd om de laatste groet te brengen aan je wederhelft, aan degene waar je altijd je leven mee hebt gedeeld. Daarna word je partner, je liefde, in een zak getild, deze wordt dichtgeritst en hij wordt zo je leven uitgereden. Jijzelf moet in het appartement blijven zitten, waar alles jou aan hem herinnert. Je hoort dan ook nog dat je niet bij de begrafenis mag zijn, aangezien je zelf ook nog steeds besmet bent met corona. En tenslotte hoor je dat niet al je kinderen bij de begrafenis mogen of kunnen zijn. Eén van je kinderen woont in Hawaii en mag niet invliegen naar Nederland. En er mogen op dit moment maar twee mensen aanwezig zijn bij de begrafenis. In wat voor een wereld wonen we?

Bij het zorgen hoort waardig en respectvol afscheid nemen

Dit wetende als zorgverlener, breekt je hart. Je bent sowieso altijd emotioneel betrokken geweest bij het wel en wee van je bewoners. Je hebt een band opgebouwd. Met de één natuurlijk meer dan met de ander, maar elke bewoner heeft toch een speciaal plaatsje bij je. Bij ons in het woonzorgcentrum is het gebruik om een soort van erehaag te houden als soort van ‘laatste groet’ van het huis en de zorg, aan de bewoner. In verband met de hectiek en chaos en ook het gebod om anderhalve meter afstand van elkaar te houden, heeft dit bij de laatste vier overleden bewoners al niet meer mogen gebeuren. Het lijkt alsof alles op dit moment tegen ons gevoel indruist.

Ik weet dat ik nu namens heel veel mensen van de zorg spreek, maar ik hoop dat deze hel snel eindigt. Natuurlijk is de ziekte verschrikkelijk en de klachten die mensen krijgen enzovoorts… Maar wanneer de ziekte het leven heeft overgenomen en mensen daadwerkelijk sterven, dan ontstaat de ware hel voor mij. Het respectvol afscheid nemen van je geliefden, een laatste groet; het wordt ons allemaal ontnomen door het coronavirus. Het zorgen zit in mijn bloed. Ik heb niet voor niets gekozen om verpleegkundige te worden. Bij het zorgen hoort echter ook waardig en respectvol afscheid nemen. Bij elk overlijden dat we nu op de afdeling hebben lijkt het alsof mijn hart uit mijn borst wordt getrokken, zonder verdoving. Dit doet me pijn, zoveel pijn. Hier huilt mijn hart om.

Vera (31) is een moeder, verpleegkundige in opleiding en werkzaam binnen de geriatrie ofwel de ouderenzorg. Zij heeft ADHD- C (het gecombineerde type), HSP en is hoogbegaafd. Voor ons beschrijft ze wat ze meemaakt op haar werk in de tijd van het coronavirus.

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: