Dienst from hell

Gisteren was een dienst die de boeken in zal gaan als ‘de dienst from hell’. Ik had gisteren zwerfdienst. Dit betekent dat je tussen afdeling 1 en 2 aan het zwerven bent en helpt waar je kunt. In verband met deze coronapandemie is alles veranderd. Het is de bedoeling dat ik de telefoontjes opvang die de achterwacht niet kunnen beantwoorden. Daarnaast moet ik alle temperaturen meten van de ‘niet besmette’ mensen. Ik had ook nog een aantal taken gekregen van de regisseurs die overdag werken.

Hard geraakt door het coronavirus

Toen ik aankwam op het werk, was het al meteen raak. De tweede bewoner was overleden aan het coronavirus. Het kwam als een shock, want deze meneer had ik twee avonden van tevoren nog verzorgd voor de nacht; toen ging alles nog vrij goed. Blijkbaar was het erg snel gegaan. Je ziet aangeslagen collega’s om je heen. Ze huilen en ik voel me machteloos. Vooral omdat ik niet zo heel vertrouwd ben met deze collega’s, want ze zijn van de eerste afdeling. Maar ook omdat er niets is wat ik kan doen wat de pijn kan verzachten. Ik kan ze geen knuffel geven, niets… Het wordt dus maar een onhandige schouderwrijf met de woorden “ik weet niet wat ik moet zeggen, ik vind het zo erg voor jullie, gecondoleerd…” Gelukkig wordt dit goed opgepakt en zijn ze dankbaar voor mijn woorden.

Hierna moet je weer snel overgaan naar de orde van de dag. De zuurstofconcentrators van de twee overleden bewoners moeten ontsmet worden. Snel een belletje naar het bedrijf met de urgente mededeling dat ik ze zo snel mogelijk weer ontsmet terugzie, aangezien we hard zijn geraakt door het coronavirus. De man aan de telefoon nam dit gelukkig serieus en binnen twee uur stond hij voor de deur van het woonzorgcentrum om de zuurstofconcentrators mee te nemen en te ontsmetten. In minder dan anderhalf uur waren de concentrators gelukkig weer terug, ontsmet en al, klaar voor het gebruik voor andere mensen die vechten om te ademen.

Alle alarmbellen gaan af

Bij het temperaturen van de bewoners merk ik op dat een bewoonster erg moeizaam ademt. Ze geeft aan zich niet lekker te voelen, last te hebben van extreme vermoeidheid en pijn te hebben in haar keel. Alle alarmbellen gaan af. Snel even alle vitale controles doen; saturatie, bloeddruk en pols. Maar plotseling word ik weggeroepen naar boven. Een bewoonster op de gastenkamer is onwel geworden, of ik snel wil komen. Ik ren naar boven. Het is op de 4e etage en ik ben niet zo’n sporter, dus ben ik bekaf.

Ik loop de kamer binnen en meteen gaat er een knopje om in mijn hoofd. De mevrouw ziet er heel anders uit dan anders. Ze is kortademig, kijkt glazig voor zich uit en maakt oncontroleerbare bewegingen met haar arm. Als ik contact probeer te maken, reageert ze niet tot amper. Ik vraag de gastvrouw de materialen voor controles voor me op te halen van afdeling 1 of 2 en ik blijf bij mevrouw. Dan probeer ik contact te maken met haar, maar het gaat langzaam. Eindelijk, na enkele minuten die voor mij wel uren lijken, komt de gastvrouw terug met de controleapparaten.

Wat ik aflees en beredeneer maakt me angstig. Haar bloeddruk is erg laag, terwijl haar pols erg hoog is. Daarbij heeft mevrouw erg hoge koorts. Alles bij elkaar zorgt ervoor dat ik de huisartstenpost bel. In overleg met hen bel ik 112 en zij geven aan meteen te komen. In de tussentijd bel ik nog de dochters van mevrouw om mede te delen dat hun moeder met de ambulance wordt opgehaald. Heel klinisch moet ik naar het reanimatiebeleid vragen, aangezien hun moeder mij dit niet meer kan vertellen. Wel reanimeren, oké, ik ga het doorgeven. Op de vraag of de dochters met hun moeder mee mogen, moet ik het antwoord verschuldigd blijven. Ik geef aan dat ik dit zal vragen wanneer de ambulancebroeders er zijn en dan direct terug zal bellen.

Snel slik ik mijn eigen tranen weg

In de tussentijd houd ik contact met mevrouw en probeer ik haar allerlei vragen te stellen. Dan herinner ik me dat ik het mobiele team ook nog moest bellen in verband met de mevrouw met de moeizame ademhaling. Ik leg de situatie uit en ze geven aan naar de afdeling te komen voor een kweek. Mevrouw moet in druppelisolatie gezet worden.

De ambulance broeders komen en ik vraag hen of de dochters van mevrouw naar het ziekenhuis mogen komen om bij hun moeder te zijn. “Nee,” zeggen ze. Er mag niemand het ziekenhuis in; ze kunnen wel bellen. Hoe schrijnend is dit, een bange, zieke vrouw, helemaal alleen in het ziekenhuis… Met een brok in mijn keel bel ik de dochter van mevrouw op en vertel haar het nieuws. Ik hoor de tranen in haar stem en snel slik ik mijn eigen tranen weg. Mevrouw wordt opgeladen op de brancard en snel neem ik afscheid van haar en wens haar het allerbeste. Ik kan niet nalaten om te zeggen dat ik haar vooral heel snel weer wil zien. Het komt niet binnen; ze staart nog steeds voor zich uit.

Hierna ga ik snel weer naar beneden, want ik moet ook reageren op de bellen van bewoners die naar bed willen. Ik leg een aantal bewoners in bed. Ze willen allemaal praten. Ze zijn bang, voelen zich alleen en zitten om menselijk contact verlegen. Eigenlijk heb ik er geen tijd voor, maar toch maak ik een praatje. Praat over hun gevoelens, de situatie en over de mensen die ze moeten missen. Dan loop ik daarna maar een beetje harder.

Nu verdwaal ik

Zonder dat ik het me realiseerde, is het alweer 23.00 uur geworden. Ik loop naar de zusterpost en geef aan dat ik nog spullen moet pakken voor het afzetten van de kamer van de mevrouw met de moeizame ademhaling voor druppelisolatie. Ook vraag ik of ik nog iemand naar bed moet brengen. De nachtzuster vertelt me nogal omslachtig dat als ik nu niet naar huis ga, ze me naar huis slaat. Dit zegt ze met een lach. Ze geeft aan dat mijn dienst erop zit, dat ik hard gewerkt heb, dat ze het nu overnemen en dat ik moet leren delegeren. Ik weet dat ze het zegt om me te beschermen, want anders ga ik maar door en door. Toch voelt het niet goed om niet alles afgemaakt te hebben. Ik loop naar afdeling 2, kleed me om en ga nog even rapporteren.

Op weg naar huis rijd ik de weg die ik al maanden achter elkaar rijd. Altijd foutloos. Nu verdwaal ik, weet niet meer welke afslag ik moet nemen. Ik zie bij mezelf dat ik even moet ventileren. In een ver, ver verleden in mijn studententijd in Nijmegen heb ik bij SensOor gewerkt. Een soort van luisterlijn waar mensen naartoe kunnen bellen. SensOor is nu gefuseerd met de Luisterlijn. Ik besluit, nadat ik de goede afslag weer heb gevonden, de luisterlijn te bellen. De rest van mijn weg naar huis ben ik mijn angsten, gevoelens en gedachten aan het delen met een mevrouw uit Amsterdam die ik helemaal niet ken, maar die graag wil luisteren naar mij. Het voelt goed, gewoon even mijn gedachten en gevoelens eruit gooien. En iemand die onbevangen luistert en me toch weer een hart onder de riem steekt. Dank u wel!

Eenmaal thuis ga ik snel onder de douche, trek mijn pyjama aan en val ik een rusteloze slaap met veel te veel dromen. Morgen weer een dag.

Als je eens ergens mee zit en je wilt dat iemand naar je luistert, zonder oordeel, zonder dat ze je kennen. Bel dan een met de Luisterlijn op 0900- 0767 of kijk op www.deluisterlijn.nl . Hier zitten speciaal opgeleide mensen die naar je willen luisteren en je eventueel advies kunnen geven. Het maakt de stap iets minder groot voor als je echt slecht in je vel zit.

Vera (31) is een moeder, verpleegkundige in opleiding en werkzaam binnen de geriatrie ofwel de ouderenzorg. Zij heeft ADHD- C (het gecombineerde type), HSP en is hoogbegaafd. Voor ons beschrijft ze wat ze meemaakt op haar werk in de tijd van het coronavirus.

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: