Wakker

Om 2:30 uur schrik ik wakker van het gehuil uit de babyfoon; mijn zoontje van bijna 2 jaar heeft me nodig. Balend dat ik weer later ben gaan slapen dan bedacht, loop ik met lichte tegenzin naar zijn kamer.

Klein draakje

Ik neem Luuk op schoot en probeer hem in slaap te wiegen zodat ook ik mijn bed weer in kan. Ondertussen tel ik de uren die ik heb geslapen en hopelijk nog voor de boeg heb en kom uit op 6 uren. Mijn paniek neemt toe; dat is echt veel te weinig. Overal op het internet lees ik het belang van slaap voor een goed afweersysteem en dat een uurtje slaaptekort je immuunsysteem al kan verzwakken! Geschrokken door dit bericht, en in een poging zoveel mogelijk controle in handen te houden, ben ik al weken panisch aan het letten op mijn uren slaap. Weinig slaap is slecht en staat voor mij (met mijn hypochondrische inslag), in combinatie met het coronavirus, inmiddels gelijk aan de dood. Voeg daar een klein draakje, dat regelmatig in de nacht loopt te spoken, aan toe en je hebt het recept voor spanning en zorgen, welke me ook weer uit mijn slaap houden.

Terwijl ik zit te wiegen, met mijn zoontje kalm op mijn borst, draait mijn hoofd overuren. Naast de zorgen over slaap zoeven er ideeën en zinnen voor mijn eerste blog voorbij. In mijn hoofd heb ik al drie blogs geschreven. Helaas geen pen en papier om het vast te leggen dus blijven die goed gevonden zinnen rondzwerven. Telkens opnieuw. Zo nu en dan word ik uit mijn gedachten getrokken door een kus of lieve lach, ik smelt en geniet van het moment om vervolgens weer te verdwijnen in mijn gedachtestroom.

Is dit corona, slaaptekort, hyperventilatie…

Om 3:30 uur zijn we nog steeds wakker. Luuk wordt onrustiger, woelt van links naar rechts, probeert een houding te vinden en grijpt met zijn nageltjes in mijn arm, auw! Ik merk dat ik geïrriteerd begin te raken en breng mijn aandacht naar mijn adem. Ik voel de adem in mijn buik en bedenk me dat een rustige mama zorgt voor een rustig kind. Helaas is dit van korte duur. Er is zoveel onrust in mijn hoofd dat ik alweer bezig ben met het volgende.

Ahum, ik schraap mijn keel. Hoe voelt deze nu? Voel ik pijn? Achter in mijn keel voelt het wel een beetje gek, ik probeer mijn tong in bochten te wringen om achter in mijn keel te voelen. Met één hand zoek in de klieren in mijn hals om te kijken of ze opgezet zijn. Dan ineens een steek in mijn borst, wat is dat nou weer?!  Ik voel me brak en beroerd en vraag me voor de zoveelste keer af of dit corona, slaaptekort, hyperventilatie, verkoudheid of hooikoorts kan zijn. Ik weet het niet meer en word moe van mezelf.

De klok tikt verder, 4:30 uur. Ik heb mijn matras bij Luuk op zijn kamer gelegd in de hoop dat dit de oplossing is. Hij is niet moe te krijgen en gaat maar door en ik merk dat ik door zijn, en vooral ook mijn eigen, onrust overprikkeld begin te raken. Een golf van energie gaat door mijn lijf en ik voel de behoefte om tegen een muur aan te slaan, te schreeuwen of gewoonweg uit elkaar te knallen. Ik spreek Luuk streng toe en zeg net iets te hard dat het NU KLAAR IS! Luuk begint te huilen, ook hard. Ik geef hem een knuffel en hoop dat niet de hele buurt wakker is geworden.

Helemaal in het moment

Ineens komt hij naast me liggen. Hij legt zijn hoofd op mijn hoofd, wang tegen wang, en kroelt met zijn hand door mijn haren. Ik lig in een zeer oncomfortabele houding maar het is oh zo lief en knus. In mijn hoofd besluit ik dat dit het einde van mijn blog wordt, ‘en innig verstrengeld vallen ze samen in slaap’, eind goed al goed. Mijn verbazing is dan ook groot als meneer ineens opspringt en enthousiast en wild begint te dansen. Ik verstop mijn hoofd diep onder de dekens, voel me gesloopt en bedenk me dat we NOOIT meer gaan slapen. Van onder mijn dekens spiek ik naar Luuk en zie hem vrolijk genieten met zijn armpjes in de lucht, helemaal in het moment. Hij ziet mij en lacht, en ik lach met hem mee om de belachelijke situatie waarin we zitten en ik voel hoe ongelofelijk veel ik van dat vrolijke mannetje houdt. De spanning in mijn lijf stroomt, door het lachen, weg en ik bedenk me, over 18 uur is er weer een nacht en proberen we het gewoon opnieuw.

Mathilde is 35 jaar oud en woont samen met haar vriend en zoontje van bijna 2 jaar. Zij heeft ADHD en regelmatig last van hypochondrie (de angst om ziek te worden). Graag geeft zij ons, in deze bizarre tijd, een kijkje in haar leven.

Gepubliceerd door babblogt

Wij zijn Stichting Buitengewoon Actieve Breinen. Als Stichting zijn we maatschappelijk betrokken en actief voor mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt. We zijn zelf mensen met een diagnose ADHD/ASS en alles wat erbij komt, dat is onze grootste motivatie.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: