Coronamoe – that’s reality

Donderdagavond, 7 mei 2020, komt het plotseling bij mij op. Ik word coronamoe. Waar het vandaan komt, weet ik niet. Trouw heb ik elke avond naar het RTL4- en NPO1 nieuws gekeken om mij te laten informeren over de laatste berichtgeving over het coronanieuws en aanverwante ontwikkelingen. Dagelijks de meest recente cijfers en verdere informatie over het aantal nieuwe besmettingen en opnames op de IC, het aantal sterfgevallen; cijfers die het RIVM ons dagelijks geeft. Maar na dagelijks en wekelijks de berichtgeving te hebben geabsorbeerd via de twee bovengenoemde omroepen, merk ik vanavond dat ik er genoeg van begin te krijgen. Het nieuws gaat al maanden over eigenlijk maar één onderwerp, zij het in vele verschillende gedaanten: corona. Ik begin er ineens genoeg van te krijgen. Terwijl ik juist iemand ben die de lange termijn wil aanhouden en deze tragedie zo goed mogelijk wil uitzitten en overleven. Maar vanavond is er ineens een andere mindset. Waar die vandaan komt, weet ik niet, maar het is er. Zo plotseling!

Real life

Ik heb het gevoel dat ik in een dip terecht ben gekomen. Direct besluit ik om deze gewaarwording meteen op te schrijven voordat ik het kwijt ben. Je weet maar nooit wat er nog meer kan gebeuren. Dit virus speelt met ons en wie weet wat het nog meer voor ons in petto heeft. Onze mindset wordt danig op de proef gesteld. Mindgames die het met ons speelt. Wat zal het op termijn met ons gaan doen? Ons geestelijk welzijn dat nieuwe uitdagingen te verwerken zal gaan krijgen en zich onherroepelijk naar ons lichaam zal gaan vertalen. Wat gaat of zal het gaan doen met ons lichaam en ons collectief bewustzijn? Niemand die het op dit moment kan weten.

Stiekem stel ik mij voor dat ik naar een speelfilm zit te kijken die over dit onderwerp gaat en terwijl de film nog amper is begonnen wil ik al weten hoe dit gaat aflopen. Maar wat ik ook wil, ik heb niets te willen. Deze film speelt zich in real life af en ik kan het niet vooruit of achteruit spoelen. Vooruit al helemaal niet; ik moet deze film, helaas noodgedwongen, helemaal uitzitten of ik nu wil of niet. Achteruit spoelen heeft geen zin; ik wil alleen maar de uitkomst weten. Ik besef dat deze film real life is en geen droom of film. Nee, het is zelfs geen nachtmerrie. Uit een nachtmerrie kun je en zal je vroeg of laat wel ontsnappen, ook al lijkt het zo dat wanneer je er middenin zit, er geen ontsnapping mogelijk is. Een nachtmerrie eindigt, hoe erg die ook is. Je wordt toch een keer wakker. Maar dit is geen film, droom of nachtmerrie. Dit is echt, dagelijkse realiteit inmiddels, maar toch. ondanks alles gaat het leven door en neemt het zijn loop in de tijd. Life goes on.

Life goes on
It happens ev’ry day
So appreciate what you got
Before it’s taken away

No use runnin’ ‘round lookin’ scared
Life could get you when you’re unaware
One day it’s gonna come, so you better accept it
Life will hit you when you least expect it

Life goes on – Ray Davies (The Kinks) – 1977

Trial-and-error

Het leven is ondoorgrondelijk en stelt ons op de proef, of we nou willen of niet. Elk punt in de geschiedenis zal dit soort perioden hebben gehad, zoals oorlogen, natuurrampen en wat al dies meer zij. Maar wij, de huidige bewoners, jong en oud, op deze planeet, krijgen nu ons deel in de wereldgeschiedenis. We zitten er middenin en weten met geen mogelijkheid hoever we al zijn en wat er nog komen gaat. Het is niet aan ons om dit nu al te weten. We moeten er mee dealen, ongeacht wat we ervan vinden. Wij hebben weinig te willen. Corona is hier en bepaalt ons leven volledig. Dat is de realiteit. Ontsnappen kan niet. Er is wereldwijd één gemeenschappelijke vijand, niemand is neutraal zoals dat in een oorlog tussen landen wel kan zijn en is geweest maar nu niet. We moeten de waarheid onder ogen zien.

Gaandeweg gaat de mensheid dit wereldwijde probleem oplossen. We moeten wel, hebben geen enkele keus. De vraag is: hoe? Voor vaccins en medicijnen is het nog te vroeg; er is nog te weinig kennis om deze te kunnen maken. De knappe koppen doen hun uiterste best maar moeten via trial-and-error nog heel veel ontdekken en al doende tot wijsheid komen. Veel geduld, onderzoek, testen, proberen, zoeken, falen, blijven proberen en zoeken en uiteindelijk, na zeer vele inspanningen, slagen en de wereld weer bevrijden van deze zeer verschrikkelijke realiteit. De ultieme test (?) voor de mensheid.

Hoe zal dit aflopen. Ik zou willen dat ik een tijdreis kan maken om slechts eenmalig naar de toekomst te gaan, precies naar dat moment waar ik kan zien hoe het met deze pandemie is afgelopen. En om zo te zien hoe het is afgelopen en hoe de mensheid verdergaat. Maar het eind van de film krijg ik niet te zien. Dit is immers geen film. Dit is real life. Het echte leven zoals het zich nu voor ons allen ontvouwt. We moeten er het beste van maken, ongeacht wat er allemaal nog komen gaat. That’s reality!

Life is what happens to you while you’re busy making other plans

Beautiful boy – John Lennon – 1980

Tip tegen een dip

Zo aan het eind te zijn gekomen van het schrijven van deze blog merk ik dat ik mij nu beter voel en niet meer in een dip zit en mij inmiddels min of meer oké voel.

Hoe is deze blog tot stand gekomen? Ik kwam donderdag 7 mei 2020 laat in de avond ineens in een dip terecht en moest dit wel opschrijven. Gaandeweg het schrijven van deze blog ging ik mij minder slecht voelen en op het laatst, nadat ik alles had opgeschreven, was ik weer min of meer ok. Met het schrijven van deze blog heb ik mij uit deze dip geschreven. Elk nadeel (mijn dip) heeft zijn voordeel (deze blog). Deze laatste zin heb ik ‘geleend’ van Johan Cruijff en ietwat aangepast naar mijn stemming van dat moment. De woorden tussen de haakjes heb ik zelf toegevoegd. ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’ is één van de bekendste uitspraken van Johan Cruijff.

Ik ben dan ook van mening dat ik mij, met dit verhaal, uit mijn dip heb geschreven. Dit is een tip die ik nu dan ook aan anderen kan geven. Deze tip kwam vrijdagochtend 8 mei 2020 tijdens het ‘wakker worden en mijmeren’ proces in mij op. Als je onverhoopt eens niet zo lekker in je vel zit en baalt van zaken die jou dwars zitten, probeer deze dingen dan op te schrijven. Zoiets als het van je afschrijven van dat wat je dwarszit. Ben je geen schrijver of wil je niet schrijven, probeer dan iets anders wat voor jou wel kan werken. Maak bijvoorbeeld een wandeling, ga op een bankje in het park zitten en droom weg, ga sporten of muziek luisteren die jou op dat moment een goed gevoel geeft of doe iets anders wat voor jou wel werkt. Dit kan voor iedereen iets anders zijn. Maar als je met je demonen blijft zitten, dan word je er zeker niet beter van.

Roy van Eijk is 60 jaar en werkt al ruim twee jaar bij stichting BAB. Op de administratie is hij de spin in het web en de geduldige mentor van menig vrijwilliger. Als mede-redacteur raakte hij geïnspireerd door de blogs, die we dagelijks publiceren en we hebben hem gevraagd om te beschrijven hoe hij deze tijd van Corona ervaart.

Het nieuwe normaal

Ik kan er niet aan wennen; het is een niet passende jas die ik elke dag weer moet aantrekken. Zodra ik buitenshuis ben, moet ik overal aan denken en alert zijn op mensen, op mensen die zelf niet alert zijn of mensen die gewoon onverwachte richtingen uitgaan. Anderhalve meter van iedereen houden, is moeilijk, vooral als de uitwijkmogelijkheden beperkt zijn, zoals bijvoorbeeld in een winkel en ik moet eerlijk bekennen dat het me domweg niet altijd lukt.

Lucht krijgen

De constante alertheid vreet energie, zoveel dat een middagdutje meer de regel dan een uitzondering geworden is. Ik denk dat het ook vermoeiend is omdat dit niet de enige regels zijn waarvan ik mij eigenlijk constant bewust moet zijn. Het volgen van de sociale regels gaat vaker niet dan wel automatisch en daarnaast heb ik een groeiend aantal OCD regels die ik niet los kan laten.

Het is bij elkaar zoveel dat ik begin te bokken tegen de coronaregels, ik wil ze niet meer. Bij dagbesteding stond ik gisteren bijna stampvoetend te klagen over de regels; over dat het er te veel waren en of iedereen alsjeblieft weer gewoon wil doen. Natuurlijk haalde dit niks anders uit dan dat ze me rustig nog een keertje uitlegden waarom het nodig was. Dit weet ik en mijn geklaag is niet zo zeer omdat ik het niet eens ben met de regels maar omdat het zoveel van mij vraagt.

Zoals velen keek ik erg uit naar de versoepeling van de regels. Ik keek uit naar meer mogen en lucht krijgen maar toen het er eindelijk was, besefte ik me dat dit geen lucht zou geven. Ja, er mag meer maar alles dat mag, is net even wat anders dan ik gewend ben: afstandelijker en met meer stappen te volgen. Ook de invoering van het verplicht gebruik van mondkapjes geeft moeite want ademen in zo’n ding zonder hyperventileren, is een kunst die ik nog niet beheers. Het is te doen voor een klein stukje reizen maar ik moet er niet aan denken om zo naar de andere kant van het land te moeten.

Eenzaam

Ik mis knuffels. Het is misschien raar voor iemand die over het algemeen moeite heeft met aanrakingen maar een knuffel krijgen van die paar mensen die veilig genoeg zijn, mis ik verschrikkelijk. Ik woon alleen, dus mag echt niemand legaal knuffelen; niet mijn moeder, niet mijn beste vriend. Het is allemaal op anderhalve meter afstand en anderhalve meter is vrijwel eindeloos ver als je heel graag twee armen om je heen wilt. Ik leef echt mee met de eenzame ouderen en kinderen in instellingen en hun ouders maar wil wel even benoemen dat ik ook eenzaam ben.

De regels die nu gelden, moeten iedereen veilig houden en zijn dus van levensbelang. Ik ben zeker niet iemand die dat licht opvat en zal ze altijd zo goed mogelijk volgen. Maar ik hoop wel van harte dat dit niet het nieuwe normaal gaat zijn.

Madelon Wonink is 32 jaar, heeft ASS en OCS (OCD). Schrijven is voor haar communicatie. Wat zij niet verbaal kwijt kan,verwerkt ze in blogs of gedichten. In het dagelijks leven gaat ze naar dagbesteding en ze hoopt ooit nog eens weer te werken. Voor nu vindt Madelon dagbesteding prima, ook omdat het goed te combineren valt met therapie.

Terug naar de werkvloer

Vlak voordat Corona toesloeg, was ik begonnen met mijn boek. Mijn boek over pesten op de werkvloer. Een onderwerp wat erg in de taboesfeer zit omdat veel volwassenen er niet over (durven) te praten. De eerste interviews met slachtoffers van pesten op de werkvloer had ik net achter de rug. Toen kwam corona om de hoek. Een virus wat veel angst brengt, veel zorgen, veel gemis, verdriet, eenzaamheid en nog zoveel meer!

Duizendpoot

Ik besef me heel goed dat ik een bevoorrechte positie heb. Ik heb mijn praktijk draaiende kunnen houden, heb veel kunnen bloggen, mijn pubers zijn erg gezellig om thuis te hebben en mijn lief kan zijn werk (transport) gewoon blijven doen. Maar doordat alles ‘anders dan anders’ is, kwam ik niet verder met mijn boek. En dat is geen probleem want ik heb me voorgenomen om er alle tijd voor uit te trekken die ik er voor nodig heb. En aan de drukte in mijn praktijk te merken, hadden mijn cliënten mijn tijd meer nodig dan mijn boek, op dit moment. Op sommige momenten voel ik me net een duizendpoot: het ene moment een consult, pubers helpen met schoolzaken, een interview geven, bloggen, research voor m’n boek, online-trajecten voor spirituele en persoonlijke ontwikkeling geven, dan weer wandelingen maken om de rust in m’n hoofd te bewaren.

Vandaag realiseerde ik me weer eens dat deze hele corona-tijd ook invloed heeft op mensen die gepest worden op hun werk. Want veel mensen werken thuis. Voor slachtoffers betekent dat ook dat er geen direct contact tussen hun en hun pesters is. Hoeveel rust zou dat geven? Maar hoeveel spanning geeft het als je als slachtoffer van pesten op de werkvloer weer terug moet naar je werkplek. Het lijkt me afschuwelijk…

Het hol van de leeuw

Corona brengt spanning en ontspanning en het is maar net in welke situatie je verkeert. Ik ben er nog niet over uit of het fijn is dat de maatregelen iets versoepeld gaan worden. Wat gaat het brengen? Voor de ondernemers die in zwaar weer verkeren, ben ik blij dat ze weer in hun bedrijf werkzaam mogen zijn. Voor de basisschoolkinderen is het fijn dat er weer een hereniging met vriendjes en vriendinnetjes zal zijn. Voor kinderen die op school gepest worden, geloof ik dat de corona-tijd ook even rust heeft gebracht; niet iedere dag naar het hol van de leeuw waar je je niet veilig voelt…

Mijn boek voor volwassenen, die gepest worden, zal er niet voor zorgen dat pesten de wereld uitgeholpen gaat worden, maar ik hoop dat mensen er steun uit zullen halen.

Klik op foto voor praktijk

Berlinda de Graaf–Reurink is 45 jaar, getrouwd met Jochem en moeder van twee pubers, zoon Melvin van 17 jaar en dochter Miron van 14 jaar. Samen met hun twee honden wonen zij in het Overijsselse Dalfsen. Berlinda heeft een passie voor het Mediumschap en is werkzaam in haar eigen praktijk. Naast deze passie schrijft zij graag. Haar blogs gaan over alledaagse dingen, leuke en minder leuke gebeurtenissen.

Een mooie week

Na weken van de intelligente lockdown is er nu eindelijk meer duidelijkheid. De maatregelen zijn verder versoepeld. Wat erg fijn is, is dat dochter vanaf 1 juni weer naar school mag. Na weken van thuis studeren en haar portfolio bijwerken, gaan vanaf 1 juni de scholen weer beginnen; ook heeft zij dan de toetsweek.

DNA

Vorige week kreeg ik een brief van het LUMC, waarin werd aangegeven dat zij in de week van 5 mei contact zouden opnemen. Dochter heeft vijf jaar geleden een erfelijkheidsonderzoek gehad, vanwege een ontwikkelingsachterstand, op aangeboren afwijkingen (WES= Whole Exome Sequencing). Daaruit is toen niet meer gekomen dan alleen dat zij op een aantal chromosomen te veel bouwstenen heeft. Een diagnose kon toen niet vastgesteld worden. Haar ‘afwijking’ is uniek, want zij is blijkbaar de enige die dat heeft. Het is nog nooit eerder geconstateerd. De oorzaak kon men niet achterhalen.

Bij mij is toen ook het DNA bekeken en ik had de afwijking niet. De vader van mijn dochter heeft tot twee keer toe de afspraak afgezegd, dus bij hem konden zij niet nagaan of hij het wel had. Nu, vijf jaar later, wordt het WES-onderzoek weer opgepakt, want er is meer informatie bekend, en nu wordt er dus gekeken of de afwijkingen die zich in haar DNA bevinden, alsnog kunnen leiden tot een diagnose. Dit onderzoek gaat drie tot vier maanden duren.

Bruggenbouwer

Er is nog iets waar beweging in zit. Op 25 januari van dit jaar heb ik gesolliciteerd bij het Wijkberaad Mariahoeve als bestuurslid. Na maanden van lockdown en het verplaatsten van vergaderingen, was het op 7 mei zover en mocht ik eindelijk mijzelf voorstellen aan het team en vragen beantwoorden waarom ik dit wil gaan doen. Mijn portefeuille wordt dan GGZ/Welzijn en Veiligheid algemeen, wat ik persoonlijk heel erg leuk vind. Want ik kan mijn functie en ervaringen bij Stichting BAB inzetten en combineren met mijn vrijwilligerstaken als kandidaat-bestuurslid bij Wijkberaad Mariahoeve. Binnen het team is een leuke klik; met alle bestuursleden kan ik het heel goed vinden. Ik heb dan ook erg veel zin in deze uitdaging. Een soort van bruggenbouwer zijn tussen deze groep en het Wijkberaad in combinatie met Stichting BAB, hoe mooi is dit?!

Het is geen betaalde functie maar de voldoening die je krijgt voor het feit dat je deze groep mensen kunt betrekken bij activiteiten in de wijk, hoe klein ook, is al een prachtige beloning op zich. Uit de prospectus van 2014-2017 van Stadsdeel Haagse Hout kwam naar voren dat 46% van de inwoners van Mariahoeve een GGZ-achtergrond heeft. Inmiddels is het percentage gegroeid. Helaas zijn dit harde feiten, en omdat ik merk dat deze groep bijna geen aansluiting vindt met de activiteiten in onze wijk, wil ik mij daarvoor inzetten. Door mijn functie bij Stichting BAB kan ik mijn ervaring hierbij inzetten. Want ook deze groep mag erbij horen, en ook al zijn de taken nog zo klein, elke individu wil zich nuttig voelen in de maatschappij. Daar wil ik mij hard voor maken.

Daniëlle is 43 jaar, medewerkster en coach-counselor bij Stichting BAB, afdeling Mariahoeve. Ze heeft de diagnose ADHD, is hoog sensitief en heeft PTSS. Daniëlle doet naast het werk voor Stichting BAB ook heel veel vrijwilligerswerk in de wijk zoals; het coördinatorschap van Buurt Preventie Team Horsten en Kampen Mariahoeve, en aspirant bestuurslid bij Wijkberaad Mariahoeve.  Zij heeft een dochter van 16 jaar en een hond genaamd Roxy.

Boos

Lockdown, week zes. Ik kijk naar mijn foto en zie een zonnige Mathilde, helemaal in het moment. Een groot contrast met hoe ik me nu voel. Ik ben boos, heel erg boos. Op alles en iedereen. Ik werd overprikkeld en met pijn in mijn rug wakker en voel aan mijn bui dat dit mijn dag niet gaat worden. Ik vind alles stom en wil me verstoppen onder mijn dekens, me terugtrekken in mijn veilige holletje, wachtend tot de zon opnieuw opkomt.

Dat stomme bos

Met tegenzin besluit ik dat ik naar het bos moet. Stiekem wil ik me weer zo voelen als op de foto, dus hup mijn bed uit en actie in de tent; in het bos ga ik me vast beter voelen. Met hangende schouders en een diepe zucht sta ik voor mijn vriend. Hij moet lachen om mijn dramatische blik wanneer ik zeg dat ik ga wandelen. “Jij ook met je hoofd, je zit jezelf zo in de weg,” en daar heeft hij helemaal gelijk in. Kon ik mijn hoofd maar even van mijn romp halen, naast me op de grond zetten en genieten van de rust en stilte. Helaas moet ik het ermee doen dus met geklemde kaken en een grote zwarte donderwolk boven me stap ik de deur uit, op naar dat stomme bos.

Het is prachtig weer, de zon schijnt, strak blauwe lucht, het ruikt lekker en de vogeltjes fluiten. Normaal de ingrediënten om mij vrolijk te maken, maar niet vandaag. Ik voel een innerlijke strijd tussen willen wegkwijnen in mijn donderwolk en genieten van wat er buiten allemaal is. Op het moment dat er een vlinder langs vliegt, verschijnt er automatisch een glimlach op mijn gezicht. Voor een paar seconden vergeet ik dat ik boos ben, om vervolgens mijn kaken weer op elkaar te klemmen en verder te stampen. Ik kom langs het bankje waar ik graag wil zitten; tot mijn verbazing zitten er al mensen op. Dit gegeven wakkert mijn boosheid verder aan. Het liefst trek ik ze persoonlijk aan hun haren van het bankje af en schreeuw ik dat ze naar een ander bos moeten gaan! Maar in plaats van mijn boze gedachten uit te voeren, loop ik braaf verder op zoek naar een andere plek.

Dan moet ik plassen, zoals altijd als ik het bos binnen stap. Alsof mijn lichaam letterlijk alles los laat. Ik zoek een boom, doe mijn broek naar beneden en verlies, terwijl ik op mijn hurken zit, mijn evenwicht waardoor ik met mijn hand in een soort bal met stekels terecht kom. Auw! Stom balletje; dat doet pijn! Onhandig kom ik omhoog en trek één voor één de stekels uit mijn vinger. Als ik een moment later ook nog eens over een tak struikel, krijg ik het gevoel dat het bos zich, samen met de rest van de wereld, tegen mij keert. Gelukkig besef ik, net voordat ik mijn boosheid op mijn geliefde bos wil botvieren, dat het bos er natuurlijk niets aan kan doen. Dit zit in mij, in mijn hoofd. Er is iets aan de hand en diep van binnen weet ik allang wat. Er wordt weer gerommeld met mijn basis en vaste structuur.

Grip in de chaos

Gisteravond was er namelijk een persconferentie van Rutte waarin een aantal versoepelingen werden besproken. Zoals het opengaan van het kinderdagverblijf waar ik werk. Direct voelde ik zenuwen en sloeg mijn hoofd op hol. Wat betekent dit voor mij? Wordt nu alles weer normaal? Ik behoor tot de risicogroep dus moet ik werken of niet? Gaat Luuk weer naar de opvang of blijft hij thuis? En hoe zit het met de kinderopvangtoeslag als hij thuis blijft? De structuur die ik in de afgelopen weken voor mezelf heb gecreëerd en waarbinnen ik prima functioneer, werd op zijn kop gezet. En van het idee dat dit de komende periode nog veel vaker gaat gebeuren, raak ik geïrriteerd. Ik voel een enorme weerstand en ben klaar met verandering en aanpassen; voor even wil ik dat alles blijft zoals het is. Een “nee” is voor niemand leuk maar wel duidelijk en helder. Grijze gebieden zorgen voor onduidelijkheid, onzekerheid en in mijn hoofd voor chaos.

Terwijl ik dit overdenk, kom ik een boomstronk tegen waar ik al eerder op heb gezeten. Ik plof neer, doe mijn schoenen en sokken uit, wroet met mijn tenen in het warme zand en kijk uit over de rustige heide. En ineens besef ik me dat dit mijn plek is, mijn plek om even tot rust te komen en mijn hoofd de ruimte te geven om te schakelen. Want dat is wat ik nodig heb: schakeltijd. De informatie die op me af is gekomen, laten bezinken en vervolgens bepalen wat het voor mij persoonlijk betekent. En daarbij niet te ver vooruit kijken, maar afbakenen. Leven tot de datum waarop er weer nieuwe versoepelingen of restricties kunnen komen. Tot die dag blijft alles hetzelfde en verder hoef ik voorlopig niet te kijken. Voorzichtig krijg ik weer grip in de chaos. Boven mijn hoofd begint het op te klaren, subtiele zonnestralen dringen door de donkere wolken heen en het eerste stukje blauwe lucht komt tevoorschijn.

Mathilde is 35 jaar oud en woont samen met haar vriend en zoontje van bijna 2 jaar. Zij heeft ADHD en regelmatig last van hypochondrie (de angst om ziek te worden). Graag geeft zij ons, in deze bizarre tijd, een kijkje in haar leven.

De beste verjaardag in isolatie ooit

Al tien mooie jaren mag ik mezelf MOEDER noemen. Ik ben daar enorm dankbaar voor. Nog niet eerder had ik zo’n duidelijk doel voor ogen. Nog niet eerder voelde ik zoveel liefde voor een wezen op aarde. Waar ik daarvoor niks afkreeg en mezelf liet meeslepen in het leven, had ik eindelijk iets wat het allemaal waard maakte. Het wakkerde bij mij iets aan waarvan ik nooit had durven dromen dat ik het in me had. 

Fortnite als thema voor zijn tiende verjaardag

Natuurlijk zijn die mooie jaren niet allemaal zoetsappig geweest. Ik ben zeker tegen het nodige aangelopen in het leven. Soms wel twee keer tegen hetzelfde aan. Maar een ding is zeker, er is daar iets geboren dat ervoor zorgt dat ik er het beste van probeer te maken. Elke dag weer, zelfs als het erop lijkt dat het onmogelijk is.

Zoals nu. Mijn zoon is jarig; een bijzonder moment, zo’n tiende verjaardag. En natuurlijk had ik me dit heel anders voorgesteld. En hij al helemaal, want hij zou dit jaar zijn verjaardag vieren met alle toeters en bellen die je maar bedenken kan. Met Fortnite als thema voor een outdoor lasergame met al zijn vrienden, tot een groot feest met zijn hele familie erbij. Het hele jaar heeft hij zich erop verheugd, om vervolgens jarig te zijn in het CORONA TIJDPERK en ‘gezellig’ opgesloten te zitten met ONS! 😊

Nu denk ik zelf dat hij het slechter had kunnen treffen want vooral zijn broertje van drie is altijd wel in voor een feestje, maar ja, het is natuurlijk niet zo cool als dat we gepland hadden… of toch wel? Want wat doet een moeder die los van ‘’Mama Noe’’ ook wel ‘’Gekke Noe’’ genoemd wordt? Die maakt haar naam even dubbel en dwars waar en zet het huis natuurlijk op zijn kop. Hoe? Nou, zo: onze missie is “De beste verjaardag in isolatie ooit!” Wanneer zoonlief ‘s avonds zijn post verlaat en naar bed gaat, klinkt het officiële startsein voor onze missie. Ninja Mama en Ninja Bonuspapa gaan geheel gehuld in het zwart aan de slag. We blazen ballonnen op tot onze kaken het begeven, versieren het huis en verstoppen alle cadeautjes en kaartjes. De lama piñata hangt.

De speurtocht der speurtochten

We toveren het huis om tot de locatie van de speurtocht der speurtochten; nog niet eerder gebeurde er zoveel op zo’n klein aantal vierkante meters. Het thema is Fortnite, duh! De ontdekkingen tijdens de tocht zullen bestaan uit de cadeautjes en kaartjes, maar ook zogenaamde “traps”, de vallen waar zoonlief voor op moet passen. Ik schrijf een “how to” guide voor de speurtocht met alle opdrachten en neem zelf de identiteit aan van OPPERLAMA.  Niets is meer veilig; het huis verandert in een heuse FORTNITE BATTLE ZONE. Mijn zoon heeft geen idee van wat er allemaal gepland staat. Sterker nog, hij verwacht niets. Misschien een kaartje van oma en een stukje taart.

Ik kom moeilijk in slaap, ben in geen tijden zo hyperactief geweest. Alles is geregeld maar toch ga ik in mijn hoofd alles nog even tien keer af. Oké, ik moet nu slapen. Oh nee, dan lukt het niet. Ik hoef niet te slapen, maar ik wil eigenlijk wel heel graag slapen. Vermoeiend zeg. Goed teken. Ik tel roze Fortnite lama’s tot ik uiteindelijk toch in slaap val.

En dan is het zover. Mijn zoon wordt ‘s ochtends wakker en staat gelijk voor een grote verrassing. Fantastisch, die blik in zijn ogen! We beginnen de dag pannenkoeken met Nutella en banaan. We hebben energie nodig voor de missie. De speurtocht begint. Daar gaan we! Het hele huis ligt vol met cadeautjes, kaartjes en vallen. Het is aan hem om op zoek te gaan naar aanwijzingen. Cadeaus met en zonder nummer en hele specifieke items zijn verstopt. En bij alles wat hij vindt, hoort een opdracht of ontdekking. Zoals bijvoorbeeld deze:

1. De fles cola mag je best een val noemen. Hierbij staat namelijk dat hij nog steeds geen cola mag drinken, ondanks dat hij tien is. Wat mag hij wel? Water! De opdracht luidt: vul je mond met water en kijk elkaar aan, zonder te lachen…

2. Spaghetti blijkt een hele succesvolle zelfisolatie maaltijd bij ons thuis; we eten daar op dit moment misschien wel een beetje teveel van. Dus wanneer we de spaghetti tegenkomen, staat ons een workout te wachten: squats, crunches en opdrukken.

3. “Snoep verstandig, eet een appel” en poets daarna vooral even je tanden. De appel staat voor een directe tanden-poets-pauze.

4. Behalve gewone cadeautjes, liggen er ook cadeautjes tussen met een nummertje. Deze zijn speciaal ingepakt voor zijn broertje. Zo blijft het spannend wat hij vindt en doet zijn broertje net zo enthousiast mee.

Opperlama

En zo was er nog veel meer aan opdrachten en cadeautjes verborgen in zijn speurtocht. Ook waren er DROPS. Waar normaliter in zijn favoriete spel een pakketje uit de lucht komt vallen en er hier speciale items in zitten die je in het spel kan gebruiken, kwam de postbode hier ballonnen en cadeautjes brengen van de lieve mensen om ons heen die er nu niet bij konden zijn. Ook was er een lama piñata en lekkers tussendoor. 

Na alles juist uitgevoerd te hebben, krijgt hij het officiële opperlama masker overgedragen en mag hij de OPPERLAMA zijn. Yes, het opperlama masker die mama gedurende de afgelopen uren de hele tijd op had, enig gezicht! 😊 Daarna bakken we zelf een taart, doen we spelletjes, bestellen we sushi en ploffen we voldaan met zijn allen op de bank om een film te kijken.

Vandaag in onze kleine bubbel, bestond niets anders dan ons gezin. Vandaag was het feest. Hij was verrast, blij en verbaasd. Hem zo zien, vult mijn hart. Hij maakt het allemaal waard. Wat een fijn gevoel om vast te houden. Hiermee ga ik lekker slapen, nog voordat andere gedachten een kans krijgen. Slaap lekker.

Iemand anders ook jarig in deze tijd? Hoe vieren jullie dit?

Mama Noe • 30, bewezen superkrachten: ASS, AD(H)D, hoogsensitief •

Moeder van • 2 zelfgemaakte menswezens met dezelfde superkrachten + 2 cadeau gekregen exemplaren met weer andere superkrachten•

Vrouw van • man met opa-petje & bril •

Te vinden op • instagram: @messymomnoe

Pubers en hun verdriet, toen en nu

In deze tijd lijkt het wel of iedereen veel meer moeite heeft met emoties, zo ook mijn dochter. Een vriendschap met een jongen is onlangs ten einde komen omdat hij “nee” als antwoord niet kan accepteren. Het moet gaan zoals hij wil en als dit niet het geval is dan moet iedereen, waaronder dochterlief, het ontgelden.

Een grens trekken

De reden van de breuk was omdat dochterlief had aangegeven voorlopig even geen logeerpartijtjes te wensen. Zij had namelijk gezegd dat “mijn moeder het te druk vindt”. Note: de jongen in kwestie heeft ADHD en is letterlijk Alle Dagen Heel Druk. Ik maak er nu een grapje over, maar hij is echt een stuiterbal. Beide keren dat hij hier geslapen heeft, heeft hij de meiden tot in de vroege ochtend wakker gehouden. Het gevolg hiervan was dat de meiden zo moe waren dat het chagrijn er vanaf droop. Dit kwam de sfeer in huize Kick niet ten goede. En om het af te toppen, ben ook ik dan zo gaar als een hoepel als ik de hele nacht als politieagentje moet optreden om overlast voor onze buren te kunnen voorkomen.

Met elke logeerpartij moet ik mijn bewindvoerder om extra geld vragen omdat de kinderen en hun logees echt alles opdrinken en opeten. Ik vind dat heel erg moeilijk, maar ik moet mijn grens trekken. Mijn dochter heeft dit van de week bij hem aangegeven en hem per ongeluk geblokkeerd (dat was echt niet de bedoeling). Vervolgens ging hij tegen haar uit zijn dak. Dit maakte haar zo verdrietig dat ik besloten heb dat zij hem maar even moest blokkeren op al haar social media accounts.

Een vriendschap loslaten

Nu zijn we twee dagen verder, dochter heeft er ontzettend veel verdriet van en mist de vriendschap enorm. Ze ligt doelloos op bed en heeft nergens zin. Mijn moederhart huilt. Het liefst zou ik die jongen van repliek dienen maar ik mag mij er niet mee bemoeien. Dat de jongen in kwestie haar zo behandelt, raakt mij op alle vlakken. Hij geeft haar de schuld van alles. Kindlief geeft aan het gevoel te hebben dat hij zich voor haar schaamt. Vooropgesteld, wij hebben beiden issues met overgewicht, maar de jeugd onderling is kei- en keihard. Ik houd haar dan ook voor dat zij uniek is in haar doen en laten, dat zij voor mij altijd mijn dochter is, mijn hartendief en lichtstraaltje. Ik ben elke dag weer blij dat zij veilig bij mij woont. Ik weet dat zij hier doorheen komt, maar dat dit haar pijn doet en dat zij daar ongelooflijk veel verdriet van heeft is nog zwakjes uitgedrukt. Zij vindt het heel erg moeilijk om hiermee om te gaan.

Gisteravond zat ik bij haar op bed en sprak ik met haar erover. Ze zei: “Mam, het is zo oneerlijk, ik heb niets verkeerds gedaan! Ik wilde hem alleen maar helpen.” Waarop ik zei: “Hij heeft duidelijk moeite met nee accepteren, want hij wil dat alles gaat zoals hij wil.” Daarnaast zei ik: “een jongen die dreigt om meisjes te slaan, klopt ook niet. Want dat doe je niet.” Tevens zei ik: “Hoe moeilijk ook, liefje, je zult deze vriendschap moeten loslaten.” “Ja mam,” zei ze, “maar dat doet zo ongelooflijk veel pijn.” Waarop ik zei: “Ja lieve schat, dat klopt, maar zie het maar als de trein van je leven. Je hebt een groep mensen die instappen en één station meereizen, je hebt een groep mensen die meerdere stations meereizen, en je hebt een groep mensen die heel je leven met je meereizen. Deze jongen valt onder de eerste groep. Misschien komt het goed, en misschien ook niet. Een ding weet je wel; je hebt een hoop geleerd, en voor jezelf opkomen is het allerbelangrijkste!”

Samen een front vormen

Terugdenkend aan toen ik jong was, had ik altijd de pech dat mijn moeder mijn vrienden afkeurde. Waarom? Omdat mijn vrienden altijd recht voor zijn raap waren en mijn moeder de waarheid niet wilde horen. Nu realiseer ik mij dat. Toentertijd was ik nog te jong om dat te begrijpen en had ik dit helemaal niet door. Inmiddels heb ik nu bijna twee jaar geen contact met mijn moeder. Door haar gedrag ontstonden er conflicten tussen mijn broers en mij. Mijn moeder schiet steeds in de slachtofferrol en zij vraagt veel aandacht. Het lijkt voor haar niet veel uit te maken of die aandacht positief of negatief is. Mijn oudste broer en ik bleken hetzelfde hierover te denken, zonder dat wij het van elkaar wisten en hebben geen contact meer. Mijn jongste broer gaat nu één keer in de week bij haar langs om te kijken hoe het met haar gaat.

In de loop van de jaren heb ik zo vaak conflicten met mijn moeder gehad en het draaide er steeds op uit dat ik elke keer weer water bij de wijn moest doen om dingen goed te praten. Drie jaar geleden belandde zij in het ziekenhuis omdat het zo slecht met haar ging, dat we dachten dat ze het niet zou overleven. Zij bleek een tumor te hebben. Twee zware operaties verder nam mijn moeder nog steeds niet zo nauw met de werkelijkheid en kregen we het gevoel dat we tegen elkaar uit gespeeld werden. Wij hebben besloten om samen een front te vormen en gezegd dat dit niet meer zo kan. Als moeder er niet meer zou zijn, zouden wij tegenover elkaar staan met ruzie en dat is niet wat wij willen. Mijn oudste broer en ik hebben dan ook bewust afstand genomen en geen contact meer gezocht.

Ik leef maar één keer

Ik heb vorig jaar voor het eerst in jaren mijn verjaardag kunnen vieren zonder spanning en stress. Elke verjaardag werd stressvol wanneer het ging niet zoals moeder het wilde. Dit alles heeft mij zo geraakt, dat ik zelfs schematherapie heb gekregen om dingen een plek te geven en te kunnen verwerken. Mijn schoonzus heeft door haar medische achtergrond meer inzicht gekregen in wat er met onze moeder aan de hand is. Haar gedrag past bij een bepaald ziektebeeld en dat verklaart een hoop. Het heeft ons inzicht gegeven in onze familiegeschiedenis, de scheiding van onze ouders en wat daaraan vooraf is gegaan. Voor mij heeft dit veel veranderd, ik zie dingen in een ander licht.

Alles wat mijn moeder ooit heeft gezegd, heb ik nu twijfels over, heeft geen waarde meer voor me. Dat is, denk ik, nog het moeilijkste van alles. Daarom vind ik het voor mijzelf zo belangrijk dat mijn dochter mij wel kan vertrouwen en dat zij weet dat ik altijd naast haar zal staan en haar zal steunen waar het nodig is. Het geeft rust nu er geen contact met mijn moeder is, en ik kan ermee leven dat ik niet meer alles weet wat er met haar aan de hand is. Het vertrouwen in mijn moeder is dusdanig kapot gegaan dat de weg naar herstel misschien wel langer zal duren dan dat zij nog leeft. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik het zou kunnen geloven als zij haar gedrag nu op slag zou veranderen. Ik heb al zo vaak mijn verwachtingen van mijn moeder moeten bijstellen dat er te weinig motivatie is om daar nog energie in te kunnen steken. En ik heb besloten om zeker geen aandacht meer te geven aan mensen die mijn vriendschap en liefde niet waard zijn.

Uiteindelijk komt het er op neer dat ook ik maar één keer leef, dat ik wil leven zoals ik dat wil, met de mensen om mij heen waar ik van houd. De mensen waarvan ik zeker weet, dat als er stront aan de knikker is, ik maar hoef te bellen en ze staan er. En dat geldt ook andersom! Anno 2020 ben ik blij met waar ik nu ben. Ik heb een stel goede vrienden om mij heen, een hond waar ik dagelijks mee knuffel en wandel, maar het allerbelangrijkste van alles is mijn allerliefste dochter, die na een kwetsbare periode weer veilig thuis woont. Ik ben een gelukkig mens en tel mijn zegeningen dagelijks.

Daniëlle is 43 jaar, medewerkster en coach-counselor bij Stichting BAB, afdeling Mariahoeve. Ze heeft de diagnose ADHD, is hoog sensitief en heeft PTSS. Daniëlle doet naast het werk voor Stichting BAB ook heel veel vrijwilligerswerk in de wijk zoals; het coördinatorschap van Buurt Preventie Team Horsten en Kampen Mariahoeve, en aspirant bestuurslid bij Wijkberaad Mariahoeve.  Zij heeft een dochter van 16 jaar en een hond genaamd Roxy.

The times they are a-changin’

…zong Bob Dylan al in 1964. Het gaat over de tijden die aan het veranderen zijn. Nu is verandering natuurlijk van alle tijden. Maar de betekenis van deze songtitel is nu weer zeer actueel te noemen. Wie had zich een aantal maanden geleden nog kunnen bedenken dat we nu in een wereld leven zoals we die nog niet eerder op deze manier hebben meegemaakt? Het almaar voortwoekerende coronavirus heeft in slechts enkele maanden tijd ons land, en de wereld waarin we leven, compleet veranderd en overhoop gegooid. De levens van zeer velen is op zijn kop gezet.

Mensen van de dag

Alles wat vroeger zo vanzelfsprekend was dat je er niet eens over nadacht, is dat nu (plots) niet meer. Lekker op stap gaan met je vrienden en familie; uit eten; naar de bioscoop; naar het strand; het bezoeken van concerten; festivals en evenementen; vakanties naar, en het vieren daarvan, in verre oorden; het is er allemaal niet meer bij. In plaats daarvan zitten we noodgedwongen thuis en mogen of kunnen bijna nergens meer heen. Het OV is niet veilig; zit of sta je in een te volle bus en komt er controle, dan kun je zomaar een fikse boete krijgen. Reizen lijkt momenteel dan ook een bijzondere onderneming te worden, tenzij je zelf een auto hebt, maar ook dan kan het anders zijn.

Eén van de ergste dingen in deze tijd is misschien nog wel dat kinderen hun ouders, en kleinkinderen hun grootouders niet meer mogen bezoeken wanneer deze in een verzorgingstehuis wonen. De eenzaamheid onder deze groep vaak alleen wonende mensen met een hoge, kwetsbare leeftijd is toch al groot en nu moeten ze ook nog eens verstoken blijven van familiebezoeken, juist iets wat hen altijd deed opvrolijken. Hoe komen deze ouderen nu hun tijd door? Het moet voor hen heel onzeker en verwarrend zijn dit allemaal nog te moeten meemaken. De jongere generaties hebben nog een heel leven te gaan maar de ouderen zijn mensen van de dag geworden. Zullen zij, ook wanneer ze niet ziek worden, weer een ‘normale’ wereld mogen meemaken? En wat te denken van uitvaarten waar maar twee nabestaanden bij aanwezig mogen zijn. Wie bepaalt en maakt de keuze wie er wel en wie er niet bij mogen zijn?

Eén klant tegelijkertijd

Aan de andere kant; de winkels waar ik met een zekere regelmatig kom, lijken steeds beter om te kunnen gaan met de veranderende omstandigheden. Enkelen zijn een tijdje gesloten gebleven zoals C&A en Van Haren in mijn buurt, maar zijn onlangs toch weer open gegaan en hebben net als vele anderen inmiddels een heel duidelijk deurbeleid. Met name bij de Action in winkelcentrum Leyweg kan er op de zaterdag en zondag een lange rij wachtenden staan die hier allemaal willen winkelen. Waarom juist deze winkel, zo vraag ik mij af. Er zijn toch meer goedkope winkels? Pal naast Action zit Big Bazar. Dit is mijn optiek toch ook een voordelige winkel maar hier zie ik eigenlijk nooit een rij buiten staan.

En dan de apotheek, waar ik met een minder frequente regelmaat kom. Halverwege maart kon ik mijn bestelde medicijnen pas na twee dagen ophalen, waar het daarvoor al vaak op dezelfde dag kon. Er mochten toen echter maar twee klanten tegelijkertijd binnen staan. Dit is inmiddels veranderd. Een paar weken geleden, toen ik er weer eens langs liep, zag ik op de deur dat er nog maar één klant tegelijkertijd binnen mocht zijn. Dit was omdat men de anderhalve meter afstand niet goed kon waarborgen. In deze ruimte staan ook de kluisjes waar klanten van gebruik kunnen maken en de medicijnen kunnen ophalen die voor hen klaarliggen. Tot voor kort, voor Corona zijn intrede deed, kon men de medicijnen op een voor hen gunstig tijdstip ophalen, maar nu moeten deze klanten ook gewoon op hun beurt in de rij wachten.

Gewenning

Omdat er vaak lange rijen mensen buiten de apotheek stonden te wachten, heeft de apotheek iets bedacht om hier iets aan te doen en de rij buiten te laten afnemen. Het is nu zo dat wanneer je je medicijn wilt komen ophalen zij je een sms’je sturen wanneer je medicijn voor je klaarligt. In mijn geval was dit afgelopen vrijdag om 15:00 uur. Omdat het er gewoonlijk druk is op vrijdagmiddag, heb ik het maandag 4 mei in alle vroegte opgehaald. Om 08:00 uur ben ik buiten de apotheek gaan staan en had slechts één wachtende voor mij. Toen de apotheek open ging, was ik snel aan de beurt en na zeven minuten verliet ik met mijn medicijn het pand van de apotheek.

Dit voorbeeld geeft maar aan dat bedrijven steeds beter raken ingespeeld in deze voor ons allen nieuwe realiteit. Zo zal het wellicht andere bedrijven en organisaties ook vergaan, naarmate men beter en beter met de situatie kan omgaan. Ook door de maatregelen die de overheid heeft afgekondigd en deze met zekere regelmaat aan de nieuwe steeds veranderende situatie zal aanpassen. Ook al is het voor velen geen leuke tijd, ik merk dat ook hierin gewenning optreedt. Houd zoveel mogelijk vol! We moeten er met ons allen doorheen komen.

Overigens is het eerder genoemde liedje van Bob Dylan ook in het Nederlands vertaald onder de titel Er komen andere tijden en in 1965 door Boudewijn de Groot opgenomen en in 1966 verschenen op zijn 1e album Boudewijn de Groot.

Roy van Eijk is 60 jaar en werkt al ruim twee jaar bij stichting BAB. Op de administratie is hij de spin in het web en de geduldige mentor van menig vrijwilliger. Als mede-redacteur raakte hij geïnspireerd door de blogs, die we dagelijks publiceren en we hebben hem gevraagd om te beschrijven hoe hij deze tijd van Corona ervaart.

Juf mama

Een nieuwe dag, dezelfde zorgen… ho wacht! Niet alleen dezelfde zorgen; ook nog wat zorgen erbij 😊 Er is namelijk op school een nieuwe oplossing bedacht voor het feit dat de kinderen lessen missen in deze periode. Het schoolwerk mag opgehaald worden en er is een online omgeving aangemaakt. Via deze online omgeving zal eens per week een gesprek met de juf plaatsvinden en de rest van de tijd is het de bedoeling dat alle mama’s en papa’s of andere verzorgers de taak van de leerkrachten overnemen.

Alles kan, behalve wanneer het even moet

Een super initiatief en helemaal van deze tijd met alle online mogelijkheden van nu. Ook een mooie gelegenheid om extra aandacht te besteden aan educatie. En een manier om mee te krijgen wat ze nou allemaal doen en hoe ik als moeder hierin misschien wat extra kan helpen. Als toegewijde moeder lag, in gedachten, daar mijn juffie outfit al klaar. De cliché zwarte rok, witte blouse en bril zonder sterkte. Ik zag het al voor me hoe ik daar zou staan voor een groen schoolbord met mijn denkbeeldige liniaal. Ik zou er wel even zorgen dat al het schoolwerk PERFECT zou gaan. Want het is in mijn wereld immers alles of niets. DIT ZOUDEN WE WEL EVEN DOEN!

Laat het alleen niet zo simpel zijn als dat het lijkt. Natuurlijk heb ik ervaring in het één op één helpen met schoolwerk. En zelfs in groepjes ondersteunen met schoolwerk is geen enkel probleem. Maar nu hier in deze situatie? Dit is toch anders. Probeer het maar eens om je eigen gedachten op een rijtje te krijgen, een strakke planning te hanteren en het handelen van het huishouden onder controle te krijgen, je om te toveren tot juffie mama en ondertussen een driejarige hangend aan je been te vertellen dat hij nu eventjes iets anders moet doen dan mama uit balans proberen te krijgen.

Hij weet altijd precies wat hij moet doen om mijn aandacht te krijgen. Die aandacht die ik ook maar al te graag geef. Maar nu moet ik hem vertellen dat hij zichzelf moet vermaken. Ken je dat? Dat alles kan, behalve wanneer het even moet? Zichzelf vermaken kan hij soms… zeker… MAAR NIET NU. Voor hem is het ook anders. Behalve dat mama nu opeens voor juf moet spelen, lijkt het huis opeens ook kleiner te zijn geworden. De kamers waar hij normaal gesproken gewoon naar binnen kan wandelen, zijn nu op slot. Want papa werkt thuis en de broers zitten aan hun huiswerk. Mama pendelt tussen de kamers. En voor deze keer maak ik dan toch de keuze om de iPad uit de kast te halen. Niet iets waar ik normaal voor zou kiezen, maar opeens lijken vierkante ogen even niet zo erg. 

Loslaten van perfecte schema’s

Waar de een moeite heeft met begrijpend lezen, heeft de ander dat met spelling. En dan zijn er nog de creatieve opdrachten waar juffies begeleiding bij nodig is; handenvol in ieder geval. En al went alles met de tijd en vinden we langzaam onze draai in het thuis-scholen, vraag ik me echt af hoe mensen aan andere nodige dingen toekomen. Het ene moment lijkt het namelijk alsof alles kan en de jongens allemaal hun eigen ding goed voor elkaar krijgen. Zelfs de jongste spruit is dan lief aan het spelen. Maar eerlijk gezegd is het grootste gedeelte van de tijd een soort van hooghouden van twee ballen terwijl ik het met één al niet kan. Gelukkig kunnen we erom lachen. En kunnen we relativeren en ons bedenken dat zolang we positief blijven en niks in totale overvloed plaatsvindt, het ook echt wel goed zal komen. Een foutje meer of minder, een uur met vierkante ogen of een werkje dat nog niet af is om 14:00 uur. We overleven het wel.

En ouders die hard aan het werk zijn en video calls moeten hebben met hun kind op schoot, zijn we onderhand nu ook al gewend. Maakt die meeting ook net wat minder gespannen, zo’n klein kindje dat het gesprek onderbreekt om iets te zeggen. Misschien is dat wel hetgeen dat we het meest leren in deze tijd, iets wat we vaak verliezen in het leven. Flexibel zijn, ons wat minder zorgen maken en net wat minder perfectionistisch zijn om erachter te komen dat dan ook alles wel goed komt. Van het loslaten van de perfecte schema’s die ik in mijn hoofd had en per se moest naleven in deze tijd met de kinderen tot de juist onverwachte momenten die alles weer goed maken. Alles is goed… En wie weet dat deze periode wel wat nieuwe docenten oplevert aan het einde van de rit, nu dat de scholen weer bijna opengaan. Dat zou toch mooi zijn!

Hoe hou jij alle ballen hoog? Heb jij de ultieme tip voor juf mama’s, meester papa’s en thuiswerk mama’s en papa’s?

Mama Noe • 30, bewezen superkrachten: ASS, AD(H)D, hoogsensitief •

Moeder van • 2 zelfgemaakte menswezens met dezelfde superkrachten + 2 cadeau gekregen exemplaren met weer andere superkrachten•

Vrouw van • man met opa-petje & bril •

Te vinden op • instagram: @messymomnoe

Stil

Het is week vier van de lockdown en de wereld is veranderd. Iedereen is binnen terwijl buiten de prachtige natuur haar gang gaat. De volumeknop van de wereld is zachter gezet en dat vind ik heerlijk. De buitenwereld is stil, wel zo prettig als je binnenwereld al luid genoeg is.

Normaal voel ik altijd de drang om iets te doen

Sinds een aantal weken wandel ik regelmatig door het bos vlakbij mijn huis. Ooit zei een yogadocent tegen mij, als yoga niet lukt, ga dan wandelen. En dus wandel ik want van yoga komt de laatste tijd weinig terecht. Ik loop door het bos en heb een extra stille plek uitgezocht. Ik zet mijn ene voet voor de andere en probeer te genieten van deze nieuwe wereld. Geen te hard rijdende motoren met dat verschrikkelijke indringende geluid, auto’s die voorbij zoeven, honden die zomaar ongevraagd aan je komen snuffelen (nee, dat vind ik niet leuk, ook niet als ze ‘lief zijn en niets doen’), snelle Jelles die je, op weg naar je werk, van de sokken fietsen, gillende kinderen en geen mensen, gewoon geen andere mensen. Bij iedere stap die ik zet voel ik me rustiger worden. Dit is heerlijk.

De tijd waarin we leven vind ik heftig, angstig, verwarrend maar ook rustig en simpel. En daar houd ik van (totdat het te rustig en te simpel wordt en ik weer op zoek ga naar prikkels maar dat terzijde). Ik kan nergens heen en word niet constant aangetrokken door alle mogelijkheden die het leven te bieden heeft en de keuzes die ik daarbij moet maken. Normaal voel ik namelijk altijd de drang om iets te doen, al is het maar een boodschap in de stad, bij opa en oma op bezoek, met een vriendin lunchen, naar de dierentuin, de speeltuin om de hoek, de kinderboerderij (lopend, met de fiets of de bus), de bosspeeltuin, een spelletjesmiddag met vriendinnen, dat ene etentje of toch maar weer eens naar de film. De keuze is reuze maar in knopen doorhakken ben ik niet zo goed. Dus blijven alle opties door mijn hoofd gaan totdat ik er op een gegeven moment maar gewoon eentje kies om ervan af te zijn. Met in mijn achterhoofd altijd een stemmetje dat vraagt of ik toch niet beter dat andere had kunnen doen.

Ik voel puur geluk

En nu ligt alles stil. Geen opties, sociale verplichtingen, verwachtingen of druk. Geen uitnodigingen waar ik weer ‘nee’ tegen moet zeggen omdat ik mijn agenda overvol heb gepland. En op dit moment dus ook geen werk. Ik hoef alleen maar te zijn en mijn leven te leven in een heel klein overzichtelijk wereldje. Ik ervaar veel minder prikkels van buitenaf en al blijft het in mijn hoofd behoorlijk druk, toch ontstaat er een zekere rust. Het enige wat me op dit moment te doen staat, is lopen, gewoon lopen; het maakt niet uit waar naartoe. En zo loop ik langs een naaldbos. Het heeft al een aantal dagen niet geregend en de zon schijnt op de droge naalden en het dorre gras. Ik sta stil, sluit mijn ogen, snuif en ga op reis. De geur die ik ruik brengt me in één ogenblik naar Spanje. Voor heel even doe ik alsof ik op vakantie ben en er niets aan de hand is.

Dit is het leven. Ik loop met een grote glimlach op mijn gezicht verder en luister naar het prachtige concert van de vogels hoog boven me in de bomen. Ik voel me licht, heb geen zorgen of weerstand en voel puur geluk. Een gele vlinder vliegt een stukje met me mee. Het leven is zo geweldig. Nog even en alles om me heen begint te zingen net als in een Disneyfilm. Ik besluit dit geluk met mijn camera vast te leggen in de hoop dat ik er in de toekomst wat aan heb, als het leven zwaar en ingewikkeld voelt. Hopelijk trekt die zonnige, gelukkige Mathilde me over de drempel om mijn geliefde bos weer op te zoeken en voor heel even op vakantie te gaan.

Mathilde is 35 jaar oud en woont samen met haar vriend en zoontje van bijna 2 jaar. Zij heeft ADHD en regelmatig last van hypochondrie (de angst om ziek te worden). Graag geeft zij ons, in deze bizarre tijd, een kijkje in haar leven.

Bron foto: Mathilde

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag