De positieve gevolgen van corona

Wanneer je de titel van deze blog leest, zul je misschien je wenkbrauwen fronsen. Of wellicht nog erger. Hoe kan zoiets verschrikkelijks als het coronavirus nu iets positiefs teweeg brengen, hoor ik je bijna denken. Maar misschien had je er al iets van gemerkt en waren je bepaalde dingen opgevallen. Vooraf had waarschijnlijk niemand kunnen bedenken dat corona, of liever gezegd Covid-19, zoals het virus wordt genoemd, iets positiefs voor de mensheid zou kunnen hebben. Er zijn natuurlijk geen voordelen aan onze grootste vijand van dit moment die ons nu al maanden het leven zuur maakt en voor veel onrust zorgt. Iedereen heeft ermee te maken en iedereen gaat er weer op een andere manier mee om. Of je wilt of niet, corona is hier en we moeten er mee dealen, hoe dan ook.

Hedendaagse mogelijkheden

Maar positieve gevolgen van de corona pandemie zijn er wel degelijk. Om er een paar te noemen, de omwonenden van de luchthaven Schiphol hebben nu vrijwel geen geluidsoverlast van overkomende vliegtuigen. Ze zullen nu de natuurlijke geluiden uit de natuur weer kunnen horen en er weer van kunnen genieten. Hiermee neemt ook hun geestelijke belasting af van die steeds maar voortdurende herrie en lawaai boven hun hoofd. Anderen die verder weg van Schiphol wonen, zullen wellicht minder of zelfs geen last kunnen ervaren van de vele zilveren vogels in de lucht maar ook zij kunnen voordeel beleven aan de afwezigheid van vliegtuigen: de lucht wordt immers flink schoner nu er geen vluchten meer zijn.

Het blauw in de lucht wordt mooier zonder grauwsluiers van de uitstoot van vliegtuigen. Door corona en dientengevolge minder vlieguren hebben andere mensen ontdekt dat ze heel goed kunnen vergaderen op afstand. Met de hedendaagse mogelijkheden zoals beeldbellen, skypen en zoomen kan men op de eigen plek blijven en toch contact hebben met collega’s in het buitenland en hoeft men niet meer perse het vliegtuig te nemen waardoor er minder vlieguren gemaakt hoeven te worden dan voorheen. Hoe dit zich in de toekomst verder zal ontwikkelen, zullen we moeten zien.

De luchtkwaliteit knapt ook op wanneer als gevolg van corona tevens minder auto’s op de weg rijden. We hebben het altijd vanzelfsprekend gevonden dat we alles maar konden doen zoals we wilden maar worden nu toch gedwongen andere manieren te bedenken en te verzinnen. Dit maakt dat er nieuwe initiatieven ontstaan die er voorheen niet waren. Theaters en concertzalen zijn gesloten maar artiesten proberen toch hun publiek te bereiken en de liefhebbers en fans willen hun helden toch ook graag zien optreden. Als gevolg hiervan kan men via streamingdiensten of via een eenmalige betaling de gewenste artiest zien optreden die dan in een lege zaal zijn of haar performance geeft.

Meer creativiteit

Er wordt sinds de uitbraak en verspreiding van Covid-19 ook veel meer thuisgewerkt. Deels noodgedwongen door de flink veranderende omstandigheden maar ook voor de eigen veiligheid en die van de collega’s. Ikzelf ben er een goed voorbeeld van. Aanvankelijk vond ik thuiswerken niet iets voor mij. Schoorvoetend en met scepsis ben ik er toch aan begonnen. Eerst vond ik het niks en moest heel erg aan het idee en de praktijk van thuiswerken wennen maar gaandeweg merkte ik dat het ook zo zijn goede kanten heeft. Ik had immers geen reistijd meer om op de werkplek te komen en naarmate ik er meer aan begon te wennen wist ik toch mijn draai in het thuiswerken te vinden. Het ging mij eigenlijk steeds beter bevallen. Ook heb ik geleerd dat je ook aan nieuwe gewoonten kunt wennen. Het is misschien niet zo optimaal mogelijk als in een kantooromgeving die hiervoor speciaal bedoeld en ontworpen is maar het kan wel.

Door de omstandigheden leren mensen nieuwe manieren om toch hun dagelijkse bezigheden zo goed mogelijk uit te voeren. Meer thuiswerken en tot de ontdekking komen dat dit goed uitpakt. Er zijn zelfs bedrijven die hun gehuurde ruimte hebben opgezegd en permanent hebben gekozen voor thuiswerken. Dit scheelt hen in de vaste lasten en andere steeds terugkerende onkosten. Dit bespaarde geld kan tegoed komen aan het bedrijf wat ook weer de nodige winst kan opleveren. Door de veranderende en veranderde omstandigheden leert de mens van de nood een deugd te maken en dit biedt ruimte voor nieuwe ideeën. Er ontstaat meer creativiteit bij de mensen en bedrijven onderling om toch hun ding te kunnen blijven doen.

Ons eigen gezonde verstand

De maatschappij zal op termijn een blijvende en toenemende verandering te zien gaan geven. De mens blijft zijn dingen doen met de nodige creativiteit maar anders dan voorheen vanzelfsprekend was. De mensen zijn, ondanks dat ze anderhalve meter afstand moeten houden en niet met teveel mensen bij elkaar mogen zijn, toch ook meer op zichzelf aangewezen. De één redt zich beter dan de ander. Er is het besef dat mensen elkaar meer helpen dan voorheen het geval was, maar het gebeurt op andere manieren, ondanks de regels en restricties die de overheid ons heeft opgelegd.

Er ontstaan andere manieren waarop mensen elkaar helpen. Voorbeelden zijn het doen van boodschappen voor mensen die het zelfs nu niet zo goed durven of kunnen. Men zoekt wat vaker contact met de ander als het niet mogelijk is om die ander te bezoeken, door bijvoorbeeld wat vaker te bellen, via chats, mail of andere media. Er worden weer vaker brieven en kaarten verstuurd om een blijk van medeleven te tonen aan die ander die door de gegeven omstandigheden niet buiten mag of kan komen. De ontvanger van een mooie brief of die leuke kaart voelt zich dan gesterkt dat er toch naar haar of hem wordt omgekeken.

Sinds woensdag 1 juli 2020 is er weer meer verruiming mogelijk. Belangrijk blijft dan wel om de basisregels in acht te nemen, zoals de anderhalve meter afstand tot een ander. Het openbaar vervoer zal zijn normale dienstregeling weer gaan uitvoeren; alleen is een mondkapje verplicht voor alle reizigers maar iedereen die dat wil, kan gewoon weer met het OV reizen. We moeten vooral ons eigen gezonde verstand gebruiken. Maar laten we vooral verder creatief blijven en meenemen wat we in de afgelopen maanden hebben geleerd.

Roy van Eijk is 60 jaar en werkt al ruim twee jaar bij stichting BAB. Op de administratie is hij de spin in het web en de geduldige mentor van menig vrijwilliger. Als mede-redacteur raakte hij geïnspireerd door de blogs, die we publiceren en we hebben hem gevraagd om te beschrijven hoe hij deze tijd van Corona ervaart.

Terug naar het oude normaal

Ik realiseer me opeens dat mijn agenda weer vol met afspraken staat. Dat er zelfs komende week dagen zijn waar ik iets af zou moeten zeggen zodat het niet te veel wordt. Dat is dus een duidelijk teken dat de wereld weer in richting “het oude normaal” gaat. Ook al vindt premier Rutte, dat dit oude normaal niet meer terug zal komen, in mijn agenda lijkt het er wel op. Waaraan ik het oude normaal ook nog opmerk, is dat ik opeens weer een momentje alleen ben, wat heel fijn is.

De hele tijd samen

Afgelopen maandag gingen de kinderen opeens naar school en mijn vriend naar zijn werk. Oeps, iedereen weg. Gedurende de high noon van de crisis waren we met zijn vieren en de hele tijd samen. Of we wilden of niet, soms waren we ook met zijn tweeën of drieën maar nooit alleen. Goed, dat is nu best zwart-wit. Uiteraard was ik alleen op het toilet en alleen bij het ophangen van de was in de kelder. Soms ging ik alleen een wandeling maken of naar een winkel.

Echt alleen zijn, is voor mij iets anders. Dat betekent: mijn gedachten laten dwalen, ergens naartoe fietsen, de tijd vergeten en ook waar ik naartoe wilde fietsen. Opgaan in het moment en wat zich aandient. Een dag in mijn huis waar ik met van alles tegelijk bezig ben. Momenten dat ik niet op de tijd hoef te letten maar alleen op mezelf. Waar tijd niet relevant is en waar ik een warme lunch voor de tv opeet.

Deze typische ik-dingen waar ik inmiddels zo van houd en die ik inmiddels zo waardeer. Gek dat deze ik- dingen nog niet zo heel lang geleden onderdeel waren van de diagnose van de ‘stoornis’ ADHD… Ik weet trouwens inmiddels niet meer of de diagnose terecht is gesteld. Ik houd me er persoonlijk alleen op mijn werk als ADHD coach mee bezig; in mijn privéleven nauwelijks. Ik neem geen medicatie en ben ook niet van plan om dat te doen, ben voorstander van het aanpassen van de omgeving, zodat ik zelf mooi kan leven. Deze houding zul je dus ook in mijn blogs teruglezen of tegenkomen in mijn werk als ADHD coach. Want deze weg is mijn weg. De weg die wel werkt voor mij en die goed voelt!

Niet terug naar het oude normaal

Maar terug naar de agenda, want dat is de reden voor deze blog. Ik vraag me af of ik terug wil naar het oude normaal. In mijn oude normaal heeft de factor “tijd” heel veel keuzes bepaald. Zo ook in het leven van onze kinderen. De zinnen, die ik tegen hen het meest heb gebruikt, waren: “schiet op, als we nu niet gaan zijn we te laat”, “sorry dat ik te laat ben” of “daar hebben we nu geen tijd voor.”

Vanaf dag één van de crisis hadden we opeens wel tijd voor van alles. In het begin was ik nog best gehaast en wilde ik alles goed en snel doen (thuisonderwijs, zelf werken vanuit huis, met de kinderen koken) maar dat werd geleidelijk en noodgedwongen minder en minder. Tot het moment dat ik spontaan tegen een buurvrouw zei: “Ik wil nog niet naar huis!” We hadden het over hoe het zou zijn als de maatregelen niet meer gelden, als de wereld niet meer stil staat. Dit zei ik voor onze huisdeur, zittend op de stoep, met chocola en thee. Waar we samen op veilige afstand paaseieren aan het verven waren in kleur en in een zee van tijd. Wat was dit toch perfect. We hebben genoten, gelachen, en de eieren waren zo mooi; nooit eerder zulke kunstwerkjes gecreëerd. Gewoon zijn, wat was dat toch fijn!

In deze periode kwam ik er achter dat ik het woord “snel” heel vervelend vind en ik kwam erachter dat mijn zoon nerveus wordt van het woord “tempo”. Hij heeft dit traumaatje overgehouden van toen hij nog geen vier jaar oud was, toen een dame op hem paste die alles als gastouder voor 120% deed (mijn dank ook). Maar ook deze kennis heb ik opgedaan omdat er tijd was om bij zulke menselijke dingen en ervaringen stil te staan. Ik heb mijn kinderen beter leren kennen in de coronatijd, en ook mijzelf.

Wat voor positiefs neem jij mee uit de corona tijd?

Nu staat mijn agenda dus weer op barsten; nog niet elke dag, maar toch. Ik ben weer begonnen, de grijze blokken met “NIKS” erin te zetten omdat ik weet dat ik tussendoor mijn potje moet legen. Dat ik extra tijd nodig heb om prikkels te verwerken en dan weer los te laten. Dat weet ik sinds ik mezelf beter ken, en sinds ik weet dat ADHD ook iets met prikkelverwerking te maken kan hebben.  

Ik wil graag op avontuur met mijn buurvrouw (die met de paaseieren). We zijn wandelmaatjes en praatmaatjes en zwijgmaatjes. Ik heb over vijf dagen de eerste vrije optie om op avontuur te gaan en dan is het nog maar de vraag of zij ook tijd heeft. Want ook haar agenda raakt weer vol. Ik voel nu al aan dat dit niet is wat ik wil. Ik wil dus niet naar het oude normaal terug wat betreft een bomvol leven. En jij? Wat voor positiefs neem jij mee uit de corona tijd?

Relax

Dit schrijven gaat over hoe ik mijzelf ervaar in dit tijdperk van corona. In voorgaande blogs omschreef ik het thuiswerken en hoe ik dit heb ervaren, over de veranderingen die ik om mij heen en in mijn omgeving waarnam en meemaakte, over de dip die ik plotseling kreeg in de late avond van donderdag 7 mei 2020 en over de voordelen van thuiswerken. Maar hoe ervaar ik mijzelf nou in deze tijden van corona? Dat ik op maandag 16 maart voor het eerst moest gaan thuiswerken, was wel iets waar ik heel erg aan moest wennen. Aanvankelijk was er behoorlijk wat scepsis waar ik mee moest omgaan. Maar gaandeweg is dit uiteindelijk gelukt en ik kan nu stellen dat ik hiervoor inmiddels een regelmaat en ritme heb gevonden.

In de knel versus wonderwel

De veranderingen welke ik in mijn buurt en omgeving waarneem, die zich in Nederland en de wereld voordoen, die ik via mijn eigen zintuigen en via de diverse media binnen krijg en absorbeer, brengen mij het besef dat ik in een bijzondere tijd (tijdsgewricht) leef. Een tijd van veel onzekerheid, verwarring en angst door de snel oplopende veranderingen waar heel veel mensen van in de war raken. Door wat ik lees, zie en hoor besef ik dat veel mensen op velerlei manieren in de knel en in de problemen geraken. Maar wonderwel merk ik bij mezelf dat ik mij eigenlijk best wel rustig voel.

Ik voel momenteel geen angst en ben eigenlijk ook niet bang. Ik leef met de dag en dat bevalt goed. Ver vooruit kijken is, naar ik meen, toch onbegonnen werk geworden. Bijvoorbeeld vakanties die nu niet genoten kunnen worden en waarbij mensen denken, dan ga ik volgend jaar zomer maar op vakantie. Maar wie zegt dat het dan wel kan? Volgend jaar gebeuren er weer andere dingen die we nu nog niet eens kunnen bedenken.

Paradox

Daarom vind ik het nu belangrijk om met de dag en in dit moment te leven. Elke dag dat ik gezond ben en blijf is er weer één. En zo hobbel ik voort. Anderen, die meer haast lijken te hebben, vinden dat de door de overheid ingestelde regels nu al te lang duren en hen teveel beperkingen wordt opgelegd, zie ik op een bepaalde manier onrustiger worden. Zullen zij het aankunnen? En rustig en kalm blijven onder de steeds veranderende omstandigheden? Ik begrijp dat alle maatregelen die er nu zijn, als gevolg van de constante coronadreiging, bij mensen gevoelens van angst, onzekerheid, twijfel, wanhoop en zelfs gekte veroorzaken. Ik maak mij ook wel eens zorgen over hoe de toekomst eruit zal komen te zien, maar over het algemeen ben ik toch wel kalm en rustig en wil ik steeds het besef vasthouden dat dit ooit voorbij zal zijn.

“Hoop doet leven,” zegt een bekend gezegde en hoop is wat wij nu nodig hebben en goed kunnen gebruiken, maar iedereen gaat er nu eenmaal anders mee om. Mijn streven is om zo goed mogelijk door deze coronatijd heen te komen. En dat is wat ik van plan ben te blijven doen. Wat de toekomst voor ons in petto heeft, weet niemand en ik wil ook niet te ver vooruitkijken; dit heeft volgens mij niet zoveel zin. De tijd zal het ons ongetwijfeld leren. Zelf blijf ik er momenteel rustig onder.

Soms verbaast het mij eigenlijk wel dat ik nu zo rustig en kalm blijf. Als ik er over nadenk, dan begrijp ik het niet altijd. Ik ken mezelf als iemand die altijd wel onzekerheid voelt en twijfels heeft. Zelfs in tijden waarin iedereen “happy” lijkt te zijn, voel ik onrust. Maar in deze coronawereld voel ik een opmerkelijke rust in en bij mij. Ik kan dit eigenlijk niet goed verklaren. Maar ik ben er wel blij mee. Het is fijn om innerlijke rust te ervaren, temeer daar dit een onrustige tijd is voor ons allemaal. Een paradox, zo lijkt het wel. Het is een kunst om met de verrassingen en uitdagingen van deze tijd om te gaan.

Winst

Twee dagen per week werk ik nu dus thuis. De andere twee dagen ga ik naar kantoor en gelukkig kan ik naar het werk lopen. In een kwartier ben ik op de werklocatie van Stichting BAB aanwezig. Het mooie hiervan is dat de dag begint met een wandeling van vijftien minuten en dat beschouw ik als een mooi begin van de werkdag. Op kantoor bevind ik mij dan tussen de collega’s en dat vind ik fijn. Zijn er vragen of onduidelijkheden, dan komen we er samen wel uit. Ook zit ik dan niet in mijn uppie, waar ik in mijn begin periode van thuiswerken weleens mee vastliep.

Nee, ik vind dat het nu met twee dagen thuis en twee dagen op kantoor best wel goed gaat. Ik voel mij er goed bij en voel mij relaxed. Ik wil deze “staat van zijn” nog heel lang behouden. Want ik merk dat het mij goed doet. Als ik op deze manier het coronatijdperk weet door te komen dan is dat enorme winst voor mijzelf. Alleen deze wetenschap al maakt dat ik mij relaxed kan voelen. Ik houd mij dan ook steeds één ding voor: RELAX.

Roy van Eijk is 60 jaar en werkt al ruim twee jaar bij Stichting BAB. Op de administratie is hij de spin in het web en de geduldige mentor van menig vrijwilliger. Als mede-redacteur raakte hij geïnspireerd door de blogs, die we dagelijks publiceren en we hebben hem gevraagd om te beschrijven hoe hij deze tijd van corona ervaart. 

Dom

Ik ben geen rekenwonder. Met cijfers ben ik niet zo goed, in ieder geval niet zonder rekenmachine. De rekenmachine in mijn brein is namelijk stuk waardoor bepaalde processen zoals optellen, aftrekken, delen en de tafels het niet doen. En hoe hard ik ook leer, nooit zal het antwoord op 6×7 automatisch in mijn hoofd opkomen. Gelukkig leiden er meerdere wegen naar Rome en kom ik er op mijn manier ook. Een voorbeeld van hoe dat gaat in mijn hoofd:

6×7=?
Wat ik wel weet is 3×7= 21
Toch? Dit wordt voor de zekerheid gecheckt omdat ik mijn brein niet helemaal vertrouw.
7+7=14, 14+7= (14+6=20, 7-6=1, 20+1= 21) dus 21 klopt.
2×3= 6, dus 2×21 is 42
6×7= 42

Moeite met cijfers en schatten

Zoals je kunt begrijpen heb ik meer tijd nodig dan mensen waarbij het antwoord ineens op popt. En dit was precies de reden dat ik vastliep op school. Daar werd namelijk verwacht dat je de tafels achter elkaar op kon dreunen omdat de antwoorden automatisch uit het langetermijngeheugen naar boven worden gehaald. Bij mij was dit niet het geval, wat resulteerde in een publiekelijke black out. Hetzelfde gebeurde bij het hardop lezen van muzieknoten tijdens saxofoon les (ik kon ze prima vinden op mijn instrument maar benoemen was lastig) en digitaal klokkijken (omdat dit niet automatisch wordt omgezet naar analoge tijden, blijf ik rekenen).

Naast mijn moeite met cijfers ben ik ook niet goed in het schatten van waarde. Dit kan gaan om geld, leeftijden of gewicht. Als kind (en regelmatig als volwassene) had ik werkelijk geen idee. Een auto kon in mijn ogen € 50,- of € 500.000 kosten. En kaas of olijven halen op de markt blijft spannend. Omdat ik niet weet hoeveel een pond kaas is, ben ik bang om met een piepklein stukje of kaas voor een heel weeshuis thuis te komen. En voor alle mensen die het leuk vinden om hun leeftijd door mij te laten raden, niet doen. Snappen jullie dan niet dat ik maar wat roep? Hoe moet ik nou weten hoe oud je bent?!

Lang leve de spellingscontrole

Daarnaast heb ik geen talenknobbel. Nederlands kan ik prima spreken, al is mijn woordenschat niet zo groot. In ieder geval niet met ingewikkelde, intellectuele woorden. Dit komt waarschijnlijk door mijn onvermogen om zware intelligente stof te lezen. Hier heb je aandacht en concentratie voor nodig en die mist bij mij wel eens. Maar ook zonder deze woorden in mijn ‘vocabulaire’ kan ik me prima uitdrukken. Al komen de zinnen er soms wat rommelig uit, dan praat ik sneller dan dat ik denk waardoor de zinsopbouw niet helemaal klopt.

En net als de meeste Nederlanders heb ik moeite met grammatica. Dit weet ik regelmatig te omzeilen door de zinsopbouw aan te passen waardoor ik een woord kan vermijden. De voorgaande zin is hier een mooi voorbeeld van. En letters door elkaar halen gebeurt ook nog wel eens, zoals de ei en ij en de f en de v, maar hé, lang leve de spellingscontrole.

Kennis als losse flodders

En dan mijn geheugen, dat geweldig geheugen van mij. Deze is niet zo best. Korte termijn, lange termijn, er lijkt soms geen geheugen te zijn. Het meeste wat ik lees, vergeet ik vrijwel direct. Omdat mijn hersens geen zin hebben om het op te slaan, ik het niet interessant genoeg vind of omdat ik afgeleid ben. Zo komt het regelmatig voor dat ik een zin een stuk of vijf keer moet lezen voordat ik begrijp wat er staat. Ik lees dan woorden maar geen betekenis.

Door dit slechte geheugen heb ik ook moeite met het onthouden van belangrijke jaartallen, namen, verjaardagen, de leeftijd van mijn vriend en ouders, het aantal jaren dat ik een relatie heb, de kleur van de auto waarin mijn vriendin met voor de zoveelste keer komt ophalen, adressen, wachtwoorden en codes die ik even snel moet onthouden. Erg vermoeiend. En door dit vermoeiende geheugen mis ik een brede context waarbinnen ik informatie kan plaatsen. Hierdoor is mijn kennis als losse flodders waardoor ik lastig over verschillende onderwerpen mee kan praten. Ik weet er gewoon te weinig van af en kan bepaalde linken niet leggen. Zo vraag ik me ieder jaar met Pasen weer af wat het is dat we vieren en baal ik ervan dat ik constant aan mijn vriend moet vragen hoe het ook alweer zit met het conflict in de Gazastrook.

Mijn creatieve brein

Maar ondanks al het bovenstaande heb ik geaccepteerd dat dit bij mij hoort en weet ik dat dit mij niet dom maakt. Mijn brein werkt anders en dat is oké, ik heb meer tijd nodig voor sommige taken en ook dat is oké. Ik ben trots op mijn aanpassingsvermogen en op al mijn stapjes en trucjes waardoor ik kan functioneren in deze ingewikkelde maatschappij. Want naast dit alles kan ik heel veel dingen wel. Zo ben ik goed met mensen. Ik ben sociaal, kan me goed verplaatsen in anderen en aanvoelen wat iemand nodig heeft. Daarnaast heb ik een groot zelf reflecterend vermogen en ben ik blij met mijn beelddenkende, associatieve en creatieve brein.

Dus voor iedereen die zich wel eens dom voelt omdat je hersens anders werken, dat ben je niet. Jij bent jij, met alles wat daarbij hoort en je bent goed zoals je bent!

Mathilde is 35 jaar oud en woont samen met haar vriend en zoontje van bijna 2 jaar. Zij heeft ADHD en regelmatig last van hypochondrie (de angst om ziek te worden). Graag geeft zij ons, in deze bizarre tijd, een kijkje in haar leven.

De voordelen van thuiswerken

Vanaf maandag 16 maart ben ik gaan thuiswerken. Met aanvankelijke scepsis ben ik er toch maar aan begonnen. Aan het idee om thuis te gaan werken, heb ik heel erg moeten wennen. Ik was er nooit een voorstander van en wilde werk en privé zo goed mogelijk van elkaar gescheiden houden. Maar nu zou ik er dan toch aan moeten geloven. De scepsis die ik in mijzelf gewaar werd, vond ik dan ook niet zo vreemd. Maar ja, ik moest toch ook flexibel kunnen zijn, vond ik. De tijden vragen er nu om; nee ze eisen het zelfs gezien wat er nu speelt overal ter wereld: één gezamenlijke vijand en nog geen oplossing of bevrijding in zicht of op komst.

Gewenning

Vanaf mijn eerste thuiswerkweek tracht ik met de veranderende omstandigheden om te gaan en wissel de thuiswerkzaamheden zo af en toe af met een wandeling buiten want het is dagelijks mooi weer. Wel heb ik de neiging om te lang te blijven zitten op de werkplek en wanneer ik dan opsta, voel ik mij stram. Dat ik regelmatig moet bewegen en even een klein stukje lopen, schiet er weleens bij in en dan blijf ik toch weer te lang aan één stuk zitten. Af en toe sta ik toch op, neem in de keuken wat te drinken en ga daarna weer verder in mijn thuiskantoortje. Dat bestaat uit een tafel die van mijn opa is geweest, waar ik zelf vier tafelpoten onder heb gemonteerd, en een crèmekleurige stoel met zachte zetel en rugleuning die in te klappen is. Naar arbo begrippen verre van ideaal maar het lukt mij toch om op deze wijze thuis te werken.

Ik merk dat ik er gaandeweg aan begin te wennen om zo bezig te zijn. Op donderdag 19 maart ging ik echter voor het eerst weer naar kantoor, dit in overleg met Margriet die deze optie met Peter had besproken. Ik mag één dag in de week op kantoor werken om zodoende voeling met kantoor te houden. Hier maak ik dan ook graag gebruik van. Wel moeten alle aanwezigen wel de nodige afstand bewaren en andere maatregelen in acht nemen die nu in deze vreemde tijden van kracht zijn geworden. Dat ik één dag per week op kantoor mag werken doet mij goed want dan heb ik ook weer mijn loopje van twee kwartier per dag in de ochtend en de middag en dit wisselt mooi af met de drie dagen dat ik thuis zit.

Naarmate de thuiswerkperiode langer wordt, ga ik ook meer gewenning voelen om thuis aan het werk te zijn. Gaandeweg ga ik het zelfs prettig vinden om thuis te werken en ik merk dat dit ook zo zijn voordelen heeft. Ofschoon ik het ochtend- en middagloopje naar en van werk wel mis, is er het voordeel om ook op andere momenten aan het werk te zijn dan de gebruikelijke kantooruren. Daar ik bepaalde activiteiten niet altijd als werk zie, lukt het mij ook om bijvoorbeeld op een vrijdag bepaalde taken te doen die ik anders pas op de maandag erna zou kunnen doen. Zoals bijvoorbeeld het verwerken van facturen in digitale vorm.

Blogs schrijven

Tegenwoordig houd ik mij ook bezig met blogs. Ik begin ermee om er een paar te redigeren. Margriet legt mij uit wat dit inhoudt en schrijft er een document over waar op te letten. Ik merk dat dit redigeren mij best wel goed af gaat en vind het ook leuk om te doen. Margriet vraagt mij op een gegeven moment of ik kan beschrijven hoe ik deze tijd van corona nu ervaar. Dit besluit ik te gaan doen. Mijn eerste blog is het document dat ik eigenlijk voor mijzelf had geschreven over hoe ik het thuiswerken ervaar. Dit document beslaat drie A4-tjes, maar het lukt mij om dit terug te brengen naar twee A4-tjes. Het past uitstekend in de filosofie die met dit blog project wordt beoogd, namelijk hoe de verschillende bloggers deze rare tijd van corona ervaren. De diverse blogs zijn dan ook zeer divers van aard, zij het dat de basis voor deze blogs wel altijd corona als onderwerp hebben. Mijn tweede blog gaat over de veranderingen die zich voordoen in deze coronatijd zoals ik ze ervaar en waarneem en deze schrijf ik gericht als blog voor de Bab blogt community.

Op donderdag 14 mei heb ik mijn derde blog af. De sfeer in deze blog is weer heel anders dan in mijn eerste twee blogs. Toen ik hem schreef in de late avond van donderdag 7 mei en hem terug las, vond ik hem heel negatief. Op maandag 11 mei, tijdens het overtypen in Word, vond ik de sfeer eigenlijk best wel meevallen. Mijn stemming was tijdens en na het schrijven ervan immers heel anders van aard dan tijdens het overtypen ervan. Hoe ik mij voelde toen ik deze blog schreef, is ook duidelijk in het document terug te lezen. Maar het heeft therapeutisch voor mij gewerkt want mijn negatieve stemming aan het begin van het schrijven, verdween naarmate ik verder kwam met deze blog en toen ik er mee klaar was, voelde ik mij een stuk beter; de negatieve sfeer was min of meer verdwenen. Als gevolg hiervan heb ik aan het einde van deze blog ook wat tips neergezet voor als iemand niet lekker in haar/zijn vel zit en hier wat aan wil doen.

Ik heb een ritme kunnen vinden

Deze week (week 21, op woensdag 20 mei 2020, wanneer ik dit schrijf) is het inmiddels mijn tiende week van thuiswerken en ik ben het nu al gewoon geworden. Ik sta ’s ochtends op en ga zonder reistijd naar mijn thuiswerkplek in mijn ‘kantoortje’ in de woonkamer. Inmiddels vind ik het gewoon geworden wanneer ik thuiswerk. Regelmatig blijf ik dan wel te lang zitten soms een aantal uur achter elkaar en vergeet dan pauze te nemen. Wanneer mijn maag op een gegeven moment begint te knorren, besef ik dat ik moet pauzeren en ga dan in de keuken mijn lunch gebruiken. Daarna weer verder. Ik maak geen pauze wandelingen meer maar ga gestaag door totdat de klok de tijd van vijf uur in de middag bereikt. Dan vanaf vijf uur mag ik stoppen met werk maar het kan ook weleens wat later worden. Ik merk dat ik hier inmiddels een vast ritme heb ontwikkeld en dit bevalt goed. Het thuiswerken op deze manier kan ik dan ook voor langere tijd volhouden.

Ik weet natuurlijk ook dat de coronacrisis voorlopig nog wel zal voortduren en niet zomaar en snel weer zal verdwijnen. Dit is voor mij een uitgangspunt geweest om één en ander op de langere termijn aan te kunnen. Momenteel werk ik van de vier dagen in de week er twee thuis en twee op kantoor en dit bevalt mij goed. Zoals ik er nu tegenaan kijk, kan ik het best wel lang volhouden (blik van woensdag 20-05-‘20). Ik ben blij dat ik een ritme heb kunnen vinden voor het thuiswerken en niet de onrust voel die maakt dat ik steeds afgeleid ben. Thuis heb ik geen reistijd, hoef ik niet het OV in en kan mij op mijn taken concentreren van die dag. Het maakt ook niet uit wat het op zo’n dag voor weer is. Ik hoef toch nergens heen. Alleen met (het) werk bezig zijn met het besef dat thuiswerken ook zo zijn voordelen kan hebben en heeft!

Roy van Eijk is 60 jaar en werkt al ruim twee jaar bij stichting BAB. Op de administratie is hij de spin in het web en de geduldige mentor van menig vrijwilliger. Als mede-redacteur raakte hij geïnspireerd door de blogs, die we dagelijks publiceren en we hebben hem gevraagd om te beschrijven hoe hij deze tijd van Corona ervaart.

Overgave

Tijdens een rustmoment in de auto staarde ik naar buiten. Mijn oog ving een beweging op bij de ruitenwisser. Het was een klein mugje, dat opvloog en werd gevangen door de wind. Ik zag het insectje alle kanten op gaan en verlegde mijn aandacht naar de verschillende andere insectjes die meedansten in de luchtstromen. Op dit moment voel ik mij ook als een klein insect, dat gedragen op eigen vleugels zich moet laten meevoeren op de wind. Dat ik simpelweg mezelf probeer te blijven terwijl ik geen invloed heb op de gebeurtenissen, op dat wat mij overkomt. Ik weet dat het altijd zo is geweest, maar nu, in deze tijd van de coronacrisis, ben ik me er pas ten volle van bewust.

Een grote impact

Des te meer vat ik wil hebben op de kant die ik opga, des te meer frustratie ik voel omdat ik niets kan bepalen op dit moment. Dat kost energie, heel veel energie. Dus moet ik toegeven dat ik met mijn omvang en gewicht er niet beter aan toe ben dan een heel klein mugje in de maalstromen van een storm. Hoe hard ik ook ga stampvoeten, of aan mijn vleugels sleutelen in een poging om ze krachtiger te maken, de wind blijft meester over de situatie.

De coronacrisis heeft een grote impact op mijn leven. Veel is nu onzeker. Misschien stort mijn droom, mijn stichting, in elkaar. Daarmee storten ook mogelijkheden voor andere mensen in elkaar. Naast dat ik misschien andere wegen moet vinden om te doen wat ik wil doen, drukt de verantwoordelijkheid op mijn schouders. Ik heb er slapeloze nachten van. Gisteren was ik jarig en ik raakte eerder in paniek van alle felicitaties dan dat ik ervan kon genieten. Al die aandacht vind ik al moeilijk om mee om te gaan. De verrassingen, blij reageren hierop, is iets waarbij ik moet nadenken en dat geeft al een drempel. Het feit dat ik in deze tijd afstand van mensen moet houden, maakt het nu nog verwarrender. De stress om de verantwoordelijkheden in het dagelijks leven voert de druk hoger op. Naast de bloemen en cadeaus die ik heb gekregen, werd ik ook van meerdere kanten aan mijn mouw getrokken. Of ik wel denk aan een aantal verplichtingen, die de afgelopen paar weken stilzwijgend op de loer lagen.

Nog verder op de achtergrond is er de rouw om het verlies van mijn moeder tien weken geleden. Er is geen tijd om daar aandacht aan te besteden en er is amper ruimte in mijn gespannen lichaam om even diep te ademen en een traan te laten. Mama kon zo mooi mijn sores relativeren door me te herinneren aan al haar kwalen, die haar leven zo ongeveer onmogelijk maakten. Nu is het haar afwezigheid die me eraan herinnert om toch vooral te blijven leven.

De dag van morgen

Een mugje vloog op. Nietig in de wind. Hij leeft, en dat houdt onherroepelijk op wanneer hij de ruit van een rijdende auto raakt, of de snavel van een vogel. Hij weet niet hoelang hij zich nog mag laten meevoeren op een bries, of in een storm. Hoe vaak hij nog zal schuilen tegen een ruitenwisser, onwetend dat deze plotseling in beweging zou kunnen komen. Ik besef dat het weten van de werking van een ruitenwisser hem niet minder kwetsbaar maakt, maar waarschijnlijk wel angstiger. En dat er ook gevaren zijn die wij als mens niet kunnen waarnemen, waar angst ons niet tegen zal kunnen beschermen.

Kleiner dan de mug is een virus, die in de wind wellicht een vriend heeft gevonden om zich naar een andere leefbare omgeving te verplaatsen. En ook die moet er maar op vertrouwen dat hij niet teveel weerstand tegenkomt in het lichaam van zijn gastheer of gastvrouw. Geen levend organisme kan exact weten wat de dag van morgen zal brengen. Hoe onrustig dat mij ook maakt, ga ik ervan uit dat de mug en het virus niet de stress voelen die ik voel bij mijn gedachten over onmacht. Overgave is de enige kracht die het draaglijk zal maken dat ik mijn leven niet volledig in de hand heb. Dat ik dit gevoel niet alleen voor mezelf houd, maar ook laat waar het hoort, bij al degenen die mij aan mijn mouw trekken. Wat morgen gaat gebeuren, is onbekend. Daar zullen we mee moeten leven. Daar zal ik mee moeten leven.

Margriet Pakvis- van As is 53 jaar, voorlichter en coach vanuit ervaringsdeskundigheid op het gebied van ASS, ADHD en HSP. Samen met haar man Peter J. Pakvis heeft zij Stichting Buitengewoon Actieve Breinen opgericht. Als hobby schrijft ze graag gedichten en blogs en maakt nachtelijke wandelingen met hond Charlie en kat Mikh.

Coronamoe – that’s reality

Donderdagavond, 7 mei 2020, komt het plotseling bij mij op. Ik word coronamoe. Waar het vandaan komt, weet ik niet. Trouw heb ik elke avond naar het RTL4- en NPO1 nieuws gekeken om mij te laten informeren over de laatste berichtgeving over het coronanieuws en aanverwante ontwikkelingen. Dagelijks de meest recente cijfers en verdere informatie over het aantal nieuwe besmettingen en opnames op de IC, het aantal sterfgevallen; cijfers die het RIVM ons dagelijks geeft. Maar na dagelijks en wekelijks de berichtgeving te hebben geabsorbeerd via de twee bovengenoemde omroepen, merk ik vanavond dat ik er genoeg van begin te krijgen. Het nieuws gaat al maanden over eigenlijk maar één onderwerp, zij het in vele verschillende gedaanten: corona. Ik begin er ineens genoeg van te krijgen. Terwijl ik juist iemand ben die de lange termijn wil aanhouden en deze tragedie zo goed mogelijk wil uitzitten en overleven. Maar vanavond is er ineens een andere mindset. Waar die vandaan komt, weet ik niet, maar het is er. Zo plotseling!

Real life

Ik heb het gevoel dat ik in een dip terecht ben gekomen. Direct besluit ik om deze gewaarwording meteen op te schrijven voordat ik het kwijt ben. Je weet maar nooit wat er nog meer kan gebeuren. Dit virus speelt met ons en wie weet wat het nog meer voor ons in petto heeft. Onze mindset wordt danig op de proef gesteld. Mindgames die het met ons speelt. Wat zal het op termijn met ons gaan doen? Ons geestelijk welzijn dat nieuwe uitdagingen te verwerken zal gaan krijgen en zich onherroepelijk naar ons lichaam zal gaan vertalen. Wat gaat of zal het gaan doen met ons lichaam en ons collectief bewustzijn? Niemand die het op dit moment kan weten.

Stiekem stel ik mij voor dat ik naar een speelfilm zit te kijken die over dit onderwerp gaat en terwijl de film nog amper is begonnen wil ik al weten hoe dit gaat aflopen. Maar wat ik ook wil, ik heb niets te willen. Deze film speelt zich in real life af en ik kan het niet vooruit of achteruit spoelen. Vooruit al helemaal niet; ik moet deze film, helaas noodgedwongen, helemaal uitzitten of ik nu wil of niet. Achteruit spoelen heeft geen zin; ik wil alleen maar de uitkomst weten. Ik besef dat deze film real life is en geen droom of film. Nee, het is zelfs geen nachtmerrie. Uit een nachtmerrie kun je en zal je vroeg of laat wel ontsnappen, ook al lijkt het zo dat wanneer je er middenin zit, er geen ontsnapping mogelijk is. Een nachtmerrie eindigt, hoe erg die ook is. Je wordt toch een keer wakker. Maar dit is geen film, droom of nachtmerrie. Dit is echt, dagelijkse realiteit inmiddels, maar toch. ondanks alles gaat het leven door en neemt het zijn loop in de tijd. Life goes on.

Life goes on
It happens ev’ry day
So appreciate what you got
Before it’s taken away

No use runnin’ ‘round lookin’ scared
Life could get you when you’re unaware
One day it’s gonna come, so you better accept it
Life will hit you when you least expect it

Life goes on – Ray Davies (The Kinks) – 1977

Trial-and-error

Het leven is ondoorgrondelijk en stelt ons op de proef, of we nou willen of niet. Elk punt in de geschiedenis zal dit soort perioden hebben gehad, zoals oorlogen, natuurrampen en wat al dies meer zij. Maar wij, de huidige bewoners, jong en oud, op deze planeet, krijgen nu ons deel in de wereldgeschiedenis. We zitten er middenin en weten met geen mogelijkheid hoever we al zijn en wat er nog komen gaat. Het is niet aan ons om dit nu al te weten. We moeten er mee dealen, ongeacht wat we ervan vinden. Wij hebben weinig te willen. Corona is hier en bepaalt ons leven volledig. Dat is de realiteit. Ontsnappen kan niet. Er is wereldwijd één gemeenschappelijke vijand, niemand is neutraal zoals dat in een oorlog tussen landen wel kan zijn en is geweest maar nu niet. We moeten de waarheid onder ogen zien.

Gaandeweg gaat de mensheid dit wereldwijde probleem oplossen. We moeten wel, hebben geen enkele keus. De vraag is: hoe? Voor vaccins en medicijnen is het nog te vroeg; er is nog te weinig kennis om deze te kunnen maken. De knappe koppen doen hun uiterste best maar moeten via trial-and-error nog heel veel ontdekken en al doende tot wijsheid komen. Veel geduld, onderzoek, testen, proberen, zoeken, falen, blijven proberen en zoeken en uiteindelijk, na zeer vele inspanningen, slagen en de wereld weer bevrijden van deze zeer verschrikkelijke realiteit. De ultieme test (?) voor de mensheid.

Hoe zal dit aflopen. Ik zou willen dat ik een tijdreis kan maken om slechts eenmalig naar de toekomst te gaan, precies naar dat moment waar ik kan zien hoe het met deze pandemie is afgelopen. En om zo te zien hoe het is afgelopen en hoe de mensheid verdergaat. Maar het eind van de film krijg ik niet te zien. Dit is immers geen film. Dit is real life. Het echte leven zoals het zich nu voor ons allen ontvouwt. We moeten er het beste van maken, ongeacht wat er allemaal nog komen gaat. That’s reality!

Life is what happens to you while you’re busy making other plans

Beautiful boy – John Lennon – 1980

Tip tegen een dip

Zo aan het eind te zijn gekomen van het schrijven van deze blog merk ik dat ik mij nu beter voel en niet meer in een dip zit en mij inmiddels min of meer oké voel.

Hoe is deze blog tot stand gekomen? Ik kwam donderdag 7 mei 2020 laat in de avond ineens in een dip terecht en moest dit wel opschrijven. Gaandeweg het schrijven van deze blog ging ik mij minder slecht voelen en op het laatst, nadat ik alles had opgeschreven, was ik weer min of meer ok. Met het schrijven van deze blog heb ik mij uit deze dip geschreven. Elk nadeel (mijn dip) heeft zijn voordeel (deze blog). Deze laatste zin heb ik ‘geleend’ van Johan Cruijff en ietwat aangepast naar mijn stemming van dat moment. De woorden tussen de haakjes heb ik zelf toegevoegd. ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’ is één van de bekendste uitspraken van Johan Cruijff.

Ik ben dan ook van mening dat ik mij, met dit verhaal, uit mijn dip heb geschreven. Dit is een tip die ik nu dan ook aan anderen kan geven. Deze tip kwam vrijdagochtend 8 mei 2020 tijdens het ‘wakker worden en mijmeren’ proces in mij op. Als je onverhoopt eens niet zo lekker in je vel zit en baalt van zaken die jou dwars zitten, probeer deze dingen dan op te schrijven. Zoiets als het van je afschrijven van dat wat je dwarszit. Ben je geen schrijver of wil je niet schrijven, probeer dan iets anders wat voor jou wel kan werken. Maak bijvoorbeeld een wandeling, ga op een bankje in het park zitten en droom weg, ga sporten of muziek luisteren die jou op dat moment een goed gevoel geeft of doe iets anders wat voor jou wel werkt. Dit kan voor iedereen iets anders zijn. Maar als je met je demonen blijft zitten, dan word je er zeker niet beter van.

Roy van Eijk is 60 jaar en werkt al ruim twee jaar bij stichting BAB. Op de administratie is hij de spin in het web en de geduldige mentor van menig vrijwilliger. Als mede-redacteur raakte hij geïnspireerd door de blogs, die we dagelijks publiceren en we hebben hem gevraagd om te beschrijven hoe hij deze tijd van Corona ervaart.

Het nieuwe normaal

Ik kan er niet aan wennen; het is een niet passende jas die ik elke dag weer moet aantrekken. Zodra ik buitenshuis ben, moet ik overal aan denken en alert zijn op mensen, op mensen die zelf niet alert zijn of mensen die gewoon onverwachte richtingen uitgaan. Anderhalve meter van iedereen houden, is moeilijk, vooral als de uitwijkmogelijkheden beperkt zijn, zoals bijvoorbeeld in een winkel en ik moet eerlijk bekennen dat het me domweg niet altijd lukt.

Lucht krijgen

De constante alertheid vreet energie, zoveel dat een middagdutje meer de regel dan een uitzondering geworden is. Ik denk dat het ook vermoeiend is omdat dit niet de enige regels zijn waarvan ik mij eigenlijk constant bewust moet zijn. Het volgen van de sociale regels gaat vaker niet dan wel automatisch en daarnaast heb ik een groeiend aantal OCD regels die ik niet los kan laten.

Het is bij elkaar zoveel dat ik begin te bokken tegen de coronaregels, ik wil ze niet meer. Bij dagbesteding stond ik gisteren bijna stampvoetend te klagen over de regels; over dat het er te veel waren en of iedereen alsjeblieft weer gewoon wil doen. Natuurlijk haalde dit niks anders uit dan dat ze me rustig nog een keertje uitlegden waarom het nodig was. Dit weet ik en mijn geklaag is niet zo zeer omdat ik het niet eens ben met de regels maar omdat het zoveel van mij vraagt.

Zoals velen keek ik erg uit naar de versoepeling van de regels. Ik keek uit naar meer mogen en lucht krijgen maar toen het er eindelijk was, besefte ik me dat dit geen lucht zou geven. Ja, er mag meer maar alles dat mag, is net even wat anders dan ik gewend ben: afstandelijker en met meer stappen te volgen. Ook de invoering van het verplicht gebruik van mondkapjes geeft moeite want ademen in zo’n ding zonder hyperventileren, is een kunst die ik nog niet beheers. Het is te doen voor een klein stukje reizen maar ik moet er niet aan denken om zo naar de andere kant van het land te moeten.

Eenzaam

Ik mis knuffels. Het is misschien raar voor iemand die over het algemeen moeite heeft met aanrakingen maar een knuffel krijgen van die paar mensen die veilig genoeg zijn, mis ik verschrikkelijk. Ik woon alleen, dus mag echt niemand legaal knuffelen; niet mijn moeder, niet mijn beste vriend. Het is allemaal op anderhalve meter afstand en anderhalve meter is vrijwel eindeloos ver als je heel graag twee armen om je heen wilt. Ik leef echt mee met de eenzame ouderen en kinderen in instellingen en hun ouders maar wil wel even benoemen dat ik ook eenzaam ben.

De regels die nu gelden, moeten iedereen veilig houden en zijn dus van levensbelang. Ik ben zeker niet iemand die dat licht opvat en zal ze altijd zo goed mogelijk volgen. Maar ik hoop wel van harte dat dit niet het nieuwe normaal gaat zijn.

Madelon Wonink is 32 jaar, heeft ASS en OCS (OCD). Schrijven is voor haar communicatie. Wat zij niet verbaal kwijt kan,verwerkt ze in blogs of gedichten. In het dagelijks leven gaat ze naar dagbesteding en ze hoopt ooit nog eens weer te werken. Voor nu vindt Madelon dagbesteding prima, ook omdat het goed te combineren valt met therapie.

Terug naar de werkvloer

Vlak voordat Corona toesloeg, was ik begonnen met mijn boek. Mijn boek over pesten op de werkvloer. Een onderwerp wat erg in de taboesfeer zit omdat veel volwassenen er niet over (durven) te praten. De eerste interviews met slachtoffers van pesten op de werkvloer had ik net achter de rug. Toen kwam corona om de hoek. Een virus wat veel angst brengt, veel zorgen, veel gemis, verdriet, eenzaamheid en nog zoveel meer!

Duizendpoot

Ik besef me heel goed dat ik een bevoorrechte positie heb. Ik heb mijn praktijk draaiende kunnen houden, heb veel kunnen bloggen, mijn pubers zijn erg gezellig om thuis te hebben en mijn lief kan zijn werk (transport) gewoon blijven doen. Maar doordat alles ‘anders dan anders’ is, kwam ik niet verder met mijn boek. En dat is geen probleem want ik heb me voorgenomen om er alle tijd voor uit te trekken die ik er voor nodig heb. En aan de drukte in mijn praktijk te merken, hadden mijn cliënten mijn tijd meer nodig dan mijn boek, op dit moment. Op sommige momenten voel ik me net een duizendpoot: het ene moment een consult, pubers helpen met schoolzaken, een interview geven, bloggen, research voor m’n boek, online-trajecten voor spirituele en persoonlijke ontwikkeling geven, dan weer wandelingen maken om de rust in m’n hoofd te bewaren.

Vandaag realiseerde ik me weer eens dat deze hele corona-tijd ook invloed heeft op mensen die gepest worden op hun werk. Want veel mensen werken thuis. Voor slachtoffers betekent dat ook dat er geen direct contact tussen hun en hun pesters is. Hoeveel rust zou dat geven? Maar hoeveel spanning geeft het als je als slachtoffer van pesten op de werkvloer weer terug moet naar je werkplek. Het lijkt me afschuwelijk…

Het hol van de leeuw

Corona brengt spanning en ontspanning en het is maar net in welke situatie je verkeert. Ik ben er nog niet over uit of het fijn is dat de maatregelen iets versoepeld gaan worden. Wat gaat het brengen? Voor de ondernemers die in zwaar weer verkeren, ben ik blij dat ze weer in hun bedrijf werkzaam mogen zijn. Voor de basisschoolkinderen is het fijn dat er weer een hereniging met vriendjes en vriendinnetjes zal zijn. Voor kinderen die op school gepest worden, geloof ik dat de corona-tijd ook even rust heeft gebracht; niet iedere dag naar het hol van de leeuw waar je je niet veilig voelt…

Mijn boek voor volwassenen, die gepest worden, zal er niet voor zorgen dat pesten de wereld uitgeholpen gaat worden, maar ik hoop dat mensen er steun uit zullen halen.

Klik op foto voor praktijk

Berlinda de Graaf–Reurink is 45 jaar, getrouwd met Jochem en moeder van twee pubers, zoon Melvin van 17 jaar en dochter Miron van 14 jaar. Samen met hun twee honden wonen zij in het Overijsselse Dalfsen. Berlinda heeft een passie voor het Mediumschap en is werkzaam in haar eigen praktijk. Naast deze passie schrijft zij graag. Haar blogs gaan over alledaagse dingen, leuke en minder leuke gebeurtenissen.

Een mooie week

Na weken van de intelligente lockdown is er nu eindelijk meer duidelijkheid. De maatregelen zijn verder versoepeld. Wat erg fijn is, is dat dochter vanaf 1 juni weer naar school mag. Na weken van thuis studeren en haar portfolio bijwerken, gaan vanaf 1 juni de scholen weer beginnen; ook heeft zij dan de toetsweek.

DNA

Vorige week kreeg ik een brief van het LUMC, waarin werd aangegeven dat zij in de week van 5 mei contact zouden opnemen. Dochter heeft vijf jaar geleden een erfelijkheidsonderzoek gehad, vanwege een ontwikkelingsachterstand, op aangeboren afwijkingen (WES= Whole Exome Sequencing). Daaruit is toen niet meer gekomen dan alleen dat zij op een aantal chromosomen te veel bouwstenen heeft. Een diagnose kon toen niet vastgesteld worden. Haar ‘afwijking’ is uniek, want zij is blijkbaar de enige die dat heeft. Het is nog nooit eerder geconstateerd. De oorzaak kon men niet achterhalen.

Bij mij is toen ook het DNA bekeken en ik had de afwijking niet. De vader van mijn dochter heeft tot twee keer toe de afspraak afgezegd, dus bij hem konden zij niet nagaan of hij het wel had. Nu, vijf jaar later, wordt het WES-onderzoek weer opgepakt, want er is meer informatie bekend, en nu wordt er dus gekeken of de afwijkingen die zich in haar DNA bevinden, alsnog kunnen leiden tot een diagnose. Dit onderzoek gaat drie tot vier maanden duren.

Bruggenbouwer

Er is nog iets waar beweging in zit. Op 25 januari van dit jaar heb ik gesolliciteerd bij het Wijkberaad Mariahoeve als bestuurslid. Na maanden van lockdown en het verplaatsten van vergaderingen, was het op 7 mei zover en mocht ik eindelijk mijzelf voorstellen aan het team en vragen beantwoorden waarom ik dit wil gaan doen. Mijn portefeuille wordt dan GGZ/Welzijn en Veiligheid algemeen, wat ik persoonlijk heel erg leuk vind. Want ik kan mijn functie en ervaringen bij Stichting BAB inzetten en combineren met mijn vrijwilligerstaken als kandidaat-bestuurslid bij Wijkberaad Mariahoeve. Binnen het team is een leuke klik; met alle bestuursleden kan ik het heel goed vinden. Ik heb dan ook erg veel zin in deze uitdaging. Een soort van bruggenbouwer zijn tussen deze groep en het Wijkberaad in combinatie met Stichting BAB, hoe mooi is dit?!

Het is geen betaalde functie maar de voldoening die je krijgt voor het feit dat je deze groep mensen kunt betrekken bij activiteiten in de wijk, hoe klein ook, is al een prachtige beloning op zich. Uit de prospectus van 2014-2017 van Stadsdeel Haagse Hout kwam naar voren dat 46% van de inwoners van Mariahoeve een GGZ-achtergrond heeft. Inmiddels is het percentage gegroeid. Helaas zijn dit harde feiten, en omdat ik merk dat deze groep bijna geen aansluiting vindt met de activiteiten in onze wijk, wil ik mij daarvoor inzetten. Door mijn functie bij Stichting BAB kan ik mijn ervaring hierbij inzetten. Want ook deze groep mag erbij horen, en ook al zijn de taken nog zo klein, elke individu wil zich nuttig voelen in de maatschappij. Daar wil ik mij hard voor maken.

Daniëlle is 43 jaar, medewerkster en coach-counselor bij Stichting BAB, afdeling Mariahoeve. Ze heeft de diagnose ADHD, is hoog sensitief en heeft PTSS. Daniëlle doet naast het werk voor Stichting BAB ook heel veel vrijwilligerswerk in de wijk zoals; het coördinatorschap van Buurt Preventie Team Horsten en Kampen Mariahoeve, en aspirant bestuurslid bij Wijkberaad Mariahoeve.  Zij heeft een dochter van 16 jaar en een hond genaamd Roxy.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag